Bajka o siatkówce: Ola i latająca piłka

— Bajka do czytania —

W małym parku, między starymi kasztanowcami, stała siatka do siatkówki. Obok niej, w koszu, mieszkała Ola – okrągła, różowa piłka z białymi gwiazdkami. Ola była nowa i bardzo chciała nauczyć się latać wysoko, tak jak inne piłki, które grały z dziećmi każdego popołudnia.

Pewnego dnia Ola usłyszała, jak dzieci wołają: „Gramy w siatkówkę!”. Wyskoczyła z kosza i potoczyła się na boisko. Ale kiedy próbowała odbić się od ziemi i polecieć nad siatką, tylko podskoczyła i upadła. „Jestem za mała” – pomyślała smutno.

Wtedy przybiegła do niej piłka Zosia, która była starsza i miała już wiele meczów za sobą. „Nie martw się” – powiedziała Zosia. „W siatkówce nie chodzi o to, by latać najwyżej. Chodzi o to, by razem z innymi stworzyć ładną akcję. Chodź, pokażę ci!”.

Zosia i Ola potoczyły się na środek boiska. Dzieci zaczęły grać. Ola została podbita przez małą rączkę i poleciała w górę. „Udało się!” – zawołała. Ale zaraz potem spadła na ziemię, bo nikt jej nie odbił. „Nie szkodzi” – powiedziała Zosia. „Każda piłka czasem upada. Ważne, by się podnieść i spróbować jeszcze raz”.

Następnego dnia Ola ćwiczyła z innymi piłkami. Była tam piłka Kuba, który zawsze skakał wysoko, i piłka Maja, która lubiła kręcić się w powietrzu. Razem uczyły się podawać sobie nad siatką. Ola odkryła, że gdy wszystkie współpracują, gra staje się o wiele przyjemniejsza.

Podczas kolejnego meczu Ola dostała piłkę od Mai i odbiła ją prosto do Kuby. Kuba skoczył wysoko i przebił piłkę na drugą stronę. Dzieci krzyknęły z radości: „Brawo!”. Ola poczuła, jak jej serce bije z dumy – nie dlatego, że była najlepsza, ale dlatego, że razem udało im się zrobić coś wspaniałego.

Po meczu słońce zaczęło zachodzić. Dzieci pozbierały piłki i włożyły je do kosza. Ola była zmęczona, ale szczęśliwa. Leżała obok Zosi i patrzyła na niebo, które powoli stawało się granatowe. „Dziękuję, że mi pomogłaś” – szepnęła Ola.

Zosia uśmiechnęła się. „Każda piłka ma swoją drogę. Ty nauczyłaś się dziś czegoś ważnego: że w sporcie najpiękniejsza jest przyjaźń i wspólna zabawa”. Ola zamknęła oczy. Nad parkiem zapaliły się pierwsze gwiazdy. Powietrze stało się ciche i spokojne. Ola zasnęła, śniąc o latających piłkach i uśmiechniętych dzieciach.