Maja i tajemnice San Juan

— Bajka do czytania —

Na ciepłej, złotej plaży San Juan mieszkała mała żółwica imieniem Maja. Każdego dnia patrzyła na błękitne fale i słuchała opowieści mew o starym mieście pełnym różowych domów i tajemniczych uliczek. Ale Maja nigdy nie odważyła się tam pójść – była przecież tylko małą żółwicą, a świat wydawał się ogromny.

Pewnego ranka, gdy słońce wschodziło nad zatoką, Maja zauważyła pelikana o imieniu Pako, który suszył swoje pióra na skale. – Pako, a jak wygląda to stare miasto? – zapytała nieśmiało. Pelikan uśmiechnął się szeroko: – Jest jak skarbnica kolorów! Chodź, pokażę ci. Maja poczuła, że jej serce bije szybciej, ale skinęła głową.

Razem wędrowali wąskimi uliczkami, gdzie domy malowane były na żółto, niebiesko i różowo. Kwiaty zwisały z balkonów, a w powietrzu unosił się zapach mango i kwiatów. – To są moje ulubione okna – powiedział Pako, wskazując na te z kutymi kratami w kształcie gwiazd. Maja przystanęła, zachwycona. – Wyglądają jak z bajki – szepnęła.

Nagle zza rogu wybiegła mała koza o imieniu Carmencita, która niosła koszyk pełen czerwonych papryczek. – Hola, przyjaciele! – zawołała. – Idziecie na festyn? Carmencita opowiedziała im o tańcach na placu i o latarniach morskich, które świecą nocą. Maja słuchała z otwartymi ustami – nigdy nie słyszała o niczym tak pięknym.

Wkrótce doszli do starego fortu El Morro, skąd widać było całe morze. Wiatr rozwiewał trawy, a nad nimi latały kolorowe latawce. – Popatrz – powiedział Pako – stąd możesz zobaczyć cały horyzont. Maja westchnęła: – Myślałam, że świat kończy się na plaży, a tu tyle przygód!

Carmencita podała jej małą papryczkę na spróbowanie. – To symbol naszej wyspy – uśmiechnęła się. – Pochodzi z daleka, ale tutaj czuje się jak w domu. Maja ugryzła kawałek i poczuła słodycz. Zrozumiała, że nie trzeba być wielkim, aby odkryć coś nowego; wystarczy mieć odwagę zrobić pierwszy krok.

Gdy słońce zaczęło zachodzić nad San Juan, Maja pożegnała nowych przyjaciół i wróciła na swoją plażę. Położyła się na ciepłym piasku i patrzyła w niebo, gdzie zapalały się pierwsze gwiazdy. W słuchu szumiały fale, a ona czuła spokój i radość. – Dobranoc, San Juan – szepnęła i zamknęła oczy.

Nad zatoką rozlała się cisza. Księżyc srebrzył fale, a mała żółwica Maja spała głęboko, śniąc o różowych domach i śpiewających ptakach. Wiedziała, że każdego ranka może odkryć coś nowego, ale teraz nadszedł czas na sen. Dobranoc, Maja. Dobranoc, San Juan.