Bajka o Bostonie – Miasto Wiewiórkowych Marzeń

— Bajka do czytania —

W małym gnieździe na starym klonie pod Bostonem mieszkała wiewiórka o imieniu Tosia. Każdego ranka budziła ją bryza znad rzeki Charles i szum liści, które szeptały jej imię. Pewnego dnia Tosia usłyszała o czymś niezwykłym – o Wiewiórkowym Parku Bostonu, gdzie orzechy są najsmaczniejsze na świecie i można spotkać wiewiórki z każdego zakątka miasta.

Tosia bardzo chciała tam pojechać. Schowała do małego plecaka trzy żołędzie, listek klonu i nasionko słonecznika na szczęście. Wyruszyła w drogę skacząc z gałęzi na gałąź, mijając kamienne mosty i czerwone ceglane domy, które Boston ma w swojej koronie.

Po drodze spotkała starą wiewiórkę Zuzię, która siedziała na ławce w Boston Common i liczyła chmury. – Gdzie tak pędzisz, Tosiu? – zapytała. – Do Wiewiórkowego Parku! – zawołała Tosia. Zuzia uśmiechnęła się ciepło: – Pamiętaj, że w podróży liczy się każdy krok, a nie tylko cel.

Tosia skakała dalej. Minęła plac z fontanną, gdzie gołębie piły wodę, i wąską uliczkę z latarniami, które wieczorem świeciły jak małe słoneczka. Nagle zobaczyła wielki, zielony park pełen dębów i orzechów włoskich. Serce zabiło jej mocniej – dotarła!

W parku było mnóstwo wiewiórek. Jedne zbierały orzechy, inne bawiły się w chowanego między krzewami, a jeszcze inne tańczyły w kręgu, trzymając się za łapki. Tosia stanęła na środku i szeroko otworzyła oczy. – Witaj w Bostonie! – zawołała jedna z wiewiórek. – Chodź, nauczymy cię naszej zabawy!

I tak Tosia bawiła się z nowymi przyjaciółkami aż do zachodu słońca. Skakały po drzewach, śpiewały wiewiórcze piosenki i dzieliły się najsłodszymi orzechami. Kiedy niebo zrobiło się pomarańczowe i różowe, Tosia poczuła zmęczenie w łapkach, ale uśmiech nie schodził jej z pyszczka.

W drodze powrotnej do domu na starym klonie pomyślała: „Cudownie jest zwiedzać nowe miejsca i poznawać przyjaciół, ale jeszcze piękniej wracać tam, gdzie czeka na mnie moje gniazdo i znajomy szum liści.”

Wieczorem, gdy na niebie nad Bostonem zapaliły się pierwsze gwiazdy, Tosia wtuliła się w miękki mech. Szepnęła: – Dobranoc, Bostonie – i zamknęła oczy. Wiatr zaniósł jej słowa nad rzekę, aż parki i mosty odpowiedziały cichym: – Dobranoc, Tosiu.