Kamyczek, który nauczył się być dla siebie dobrym

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie słońce codziennie całowało pagórki, a strumyk śpiewał cichutkie melodie, mieszkał mały, szary Kamyczek. Był on bardzo pracowity i zawsze chciał robić wszystko doskonale. Ale kiedy coś mu nie wychodziło, mówił do siebie: „Jesteś do niczego, Kamyczku!”. I wtedy robiło mu się smutno, jakby chmurka zasłoniła mu słoneczko.

Pewnego wieczoru Kamyczek próbował ułożyć z kolorowych listków domek dla biedronki. Listki ciągle mu się rozsypywały, a on coraz bardziej się złościł. „Znowu ci się nie udało! Jesteś niezdarny!” – szeptał do siebie. Usłyszała to Mądra Sowa, która siedziała na gałęzi. Zleciała cichutko i usiadła obok Kamyczka.

„Dlaczego tak mówisz do siebie?” – zapytała łagodnie Sowa. „Bo jestem głupi i nic nie umiem” – odpowiedział Kamyczek, chowając twarz w dłoniach. Sowa uśmiechnęła się ciepło: „A czy powiedziałbyś tak do swojego przyjaciela, gdyby mu się coś nie udało?”. Kamyczek pomyślał chwilę. „Nie, przecież bym go przytulił i powiedział, że następnym razem pójdzie lepiej” – odpowiedział cicho.

„Widzisz” – powiedziała Sowa – „ty też jesteś swoim przyjacielem. Możesz być dla siebie dobry, tak jak dla innych. Możesz powiedzieć: 'Nic się nie stało, Kamyczku. Spróbuję jeszcze raz, a jeśli się nie uda, to też jest w porządku.'” Kamyczek otworzył szeroko oczy. „Naprawdę mogę tak mówić?” – zapytał. „Oczywiście” – odparła Sowa. „To się nazywa bycie dla siebie łagodnym.”

Kamyczek zamknął oczy i powiedział do siebie: „Jestem w porządku, nawet gdy mi coś nie wychodzi. Mogę spróbować jeszcze raz albo odpocząć”. I nagle poczuł, jakby ktoś zdjął mu z pleców ciężki plecak. Zrobiło mu się lekko i ciepło w środku. Uśmiechnął się do Sowy, a ona pokiwała głową.

Następnego dnia Kamyczek znowu budował domek z listków. Tym razem, gdy listek mu uciekł, powiedział: „O, uciekłeś! Nic nie szkodzi, zaraz cię złapię”. I nie złościł się na siebie. Domek wyszedł krzywy, ale Kamyczek pomyślał: „Jest wyjątkowy, taki jak ja”. I był z siebie dumny.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Kamyczek położył się na miękkim mchu. Mruknął do siebie: „Dziękuję, że byłeś dziś dla siebie dobry”. I zamknął oczy. Sowa przyleciała i przykryła go listkiem, szepcząc: „Śpij spokojnie, Kamyczku. Jesteś wspaniały, taki, jaki jesteś”.

I tak Kamyczek zasnął, a wokół niego tańczyły świetliki, nucąc cichą kołysankę o tym, że każdy z nas, nawet mały kamyczek, zasługuje na to, by być dla siebie dobrym przyjacielem. Dobranoc, Kamyczku. Dobranoc, maleńki.