Bajka o pajęczynie Róży

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie mech pachniał wilgocią, a promienie słońca tańczyły między gałęziami, mieszkał pajączek o imieniu Róża. Róża tkała najpiękniejsze pajęczyny w całym lesie – były lekkie jak oddech motyla, a krople rosy błyszczały na nich jak małe diamenty. Każdego ranka Róża siadała na swoim listku i zaczynała tkać, ciesząc się ciszą i spokojem.

Pewnego dnia do Róży przyleciała biedronka Kropka. „Och, Różo, twoja pajęczyna jest cudowna! Czy mogę się na niej pobujać?” – zapytała. Róża nie chciała, żeby ktoś bujał się na jej pajęczynie, bo mogłaby się zerwać. Ale nie chciała sprawić przykrości Kropce, więc powiedziała: „No… dobrze”. Kropka wskoczyła na pajęczynę i zaczęła się huśtać. Po chwili pajęczyna pękła, a Kropka spadła na miękki mech.

„Ale się przestraszyłam! – zawołała Kropka. – Dlaczego mi nie powiedziałaś, że nie wolno?” Róża spuściła główkę. „Nie chciałam być niemila” – szepnęła.

Następnego dnia przyszedł żuczek Twardzielek. „Różo, pożycz mi trochę twojej nici – moja się skończyła, a chcę zrobić domek dla rodziny”. Róża miała tylko tyle nici, ile potrzebowała na własną pajęczynę. Ale znowu powiedziała „tak”, choć w środku czuła, że to nie w porządku. Oddała nić, a potem przez dwa dni nie mogła utkać nowej pajęczyny i była smutna.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać, do Róży przyszedł mądry świerszcz Feliks. „Widzę, że coś cię martwi, mała pajączko” – powiedział cicho. Róża opowiedziała mu o Kropce i Twardzielku. Feliks uśmiechnął się. „Wiesz, Różo, każdy ma swoją pajęczynę – swoje miejsce, swoje rzeczy, swoje uczucia. I można powiedzieć «nie», kiedy czujemy, że ktoś chce zająć za dużo naszego miejsca. To nie jest niegrzeczne – to jest mądre”.

Następnego dnia Kropka znów przyszła, żeby się pobujać. Tym razem Róża wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Przykro mi, Kropko, ale nie chcę, żebyś bujała się na mojej pajęczynie. Możemy pobawić się w coś innego – na przykład w chowanego wśród liści”. Kropka na początku była zdziwiona, ale po chwili uśmiechnęła się. „Dobrze, chowanego też lubię!” – zawołała. I tak spędziły wesołe popołudnie.

Później przyszedł Twardzielek. „Różo, dasz mi jeszcze nici?” Róża znów wzięła oddech. „Tym razem nie mogę – potrzebuję jej dla siebie. Ale jeśli chcesz, pokażę ci, gdzie rośnie mocna trawa, z której też można zrobić domek”. Twardzielek podziękował i poszedł po trawę.

Róża poczuła, jakby z jej serca spadł ciężki kamień. Była dumna, że udało jej się powiedzieć „nie” i że wciąż miała przyjaciół. Od tej pory, gdy ktoś prosił ją o coś, co nie było dla niej dobre, mówiła spokojnie: „Nie, dziękuję” – i proponowała coś innego. Jej pajęczyny znów były piękne i mocne, a w lesie wszyscy wiedzieli, że Róża ma swoje granice i że to jest w porządku.