Bajka o samotnym zajączku

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkał mały zajączek o imieniu Puchatek. Miał miękkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze sterczały na baczność. Puchatek uwielbiał skakać po łące i jeść marchewki, ale od kilku dni czuł w serduszku dziwny ciężar. Kiedy patrzył, jak inne zwierzęta bawią się w berka albo szukają żołędzi, robiło mu się smutno. Nikt go nie zapraszał, a on nie wiedział, jak poprosić o zabawę.

Pewnego popołudnia Puchatek usiadł pod starym dębem i westchnął. – Dlaczego nikt się mną nie interesuje? – zapytał cichutko. Wiewiórka Kasia przeskakiwała z gałęzi na gałąź, a jeż Igiełka toczył się wśród liści. Wszyscy mieli swoich przyjaciół, tylko on był sam. Puchatek poczuł, że z oczu spływają mu łzy. Ukrył pyszczek w łapkach i płakał tak długo, aż usłyszał ciche szuranie.

– Dlaczego płaczesz? – zapytał miły głos. Puchatek podniósł głowę i zobaczył małą sowę o wielkich, złotych oczach. Siedziała na niskiej gałęzi i patrzyła na niego z troską. – Nazywam się Mądrala – powiedziała. – Widzę cię tu codziennie, ale nigdy nie przychodzisz się pobawić. Puchatek otarł łzy i wyznał, że czuje się samotny i nie wie, jak dołączyć do innych.

Mądrala westchnęła. – Wiesz, ja też czasem czuję się samotna. Sowy są aktywne nocą, a w dzień wszyscy śpią. Ale odkryłam, że jeśli się do kogoś uśmiechniesz i zapytasz, czy możesz się przyłączyć, często usłyszysz „tak”. Puchatek spojrzał na nią z nadzieją. – Naprawdę? – spytał. – Spróbuj – zachęciła sowa.

Następnego dnia Puchatek zebrał odwagę. Podszedł do wiewiórki Kasi, która zbierała orzechy. – Czy mogę ci pomóc? – zapytał nieśmiało. Kasia uśmiechnęła się i podała mu jeden orzech. – Jasne, im więcej łapek, tym szybciej pójdzie – powiedziała. Puchatek poczuł, jak ciepło rozlewa się po jego serduszku. Razem uzbierali cały koszyk orzechów.

Kiedy skończyli, Kasia zaprosiła go do zabawy w chowanego. Dołączył jeż Igiełka i mały lis o imieniu Rudek. Puchatek biegał, chował się i śmiał tak głośno, że echo niosło się po lesie. Po raz pierwszy od dawna nie czuł się samotny. Zrozumiał, że inni też czasem boją się zrobić pierwszy krok.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, wszystkie zwierzęta usiadły na polanie. Puchatek opowiedział im o swojej rozmowie z Mądralą. – Dzięki niej odważyłem się was zapytać – powiedział. – Każdy z nas czasem czuje się samotny – dodała Kasia. – Ale gdy się otworzymy, znajdujemy przyjaciół. A przyjaciele to największy skarb.

Wieczorem Puchatek wrócił do swojej norki. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, a księżyc świecił cichutko. Zajączek położył się na miękkim sianku i zamknął oczy. Czuł w sercu spokój i wdzięczność. – Dobranoc, gwiazdy – szepnął. – Dobranoc, przyjaciele. I zasnął, marząc o jutrzejszej zabawie.