Bajka o małym zajączku, który bał się, że mama nie wróci

— Bajka do czytania —

W Zielonej Dolinie, gdzie rosły miękkie mchy i pachnące koniczyny, mieszkał mały zajączek o imieniu Kicuś. Miał on długie, czujne uszy i wielkie, okrągłe oczy, które zawsze wypatrywały mamy. Kicuś uwielbiał bawić się z mamą w chowanego, ale gdy tylko mama mówiła: „Muszę na chwilę skoczyć do sąsiedniej norki”, w brzuszku Kicusia zaczynało coś dziwnie skakać.

Pewnego słonecznego poranka mama zajączka powiedziała: „Kiciusiu, dziś pójdę na łąkę po marchewki. Zostaniesz z ciocią Kasią i swoimi pluszowymi przyjaciółmi”. Kicuś natychmiast przytulił się do maminej łapki i szepnął: „A jeśli nie wrócisz? A jeśli zgubisz się w lesie?”. Mama pogłaskała go po miękkim futerku i odpowiedziała: „Zawsze wracam, kochanie. Nawet gdy idę daleko, moje serce jest przy tobie”.

Ciocia Kasia, stara mądra zajączka, przyniosła Kicusiowi koszyk pełen kolorowych kamyków. „Zobacz”, powiedziała, „każdy kamyk to jedna godzina. Gdy mama będzie wracać, ułożymy z nich tęczę na podłodze. A ty możesz narysować na kartce, co chciałbyś robić z mamą po powrocie”. Kicuś wziął kredki i narysował wielką marchewkową górę, na której będą skakać razem.

Kiedy mama wyszła, Kicuś poczuł, jak w brzuszku robi mu się pusto. Usiadł przy oknie i patrzył na ścieżkę. Ciocia Kasia zaproponowała: „A może pobawimy się w echo? Krzyknij coś, a ja powtórzę”. Kicuś krzyknął: „Mamo, wróć szybko!”, a ciocia odpowiedziała: „Wróć szybko!”. Kicuś zaśmiał się i zapomniał na chwilę o strachu.

Potem ciocia Kasia wyjęła wielką, miękką chustę. „To jest latający dywan”, powiedziała. „Usiądź, a polecimy nad łąkę, żeby zobaczyć, jak mama zrywa marchewki”. Kicuś zamknął oczy, a ciocia zaczęła opowiadać, jak mama uśmiecha się, jak wkłada marchewki do koszyka i jak macha do niego z daleka. Kicuś poczuł, że mama jest blisko, choć jej nie widzi.

Po jakimś czasie Kicuś usłyszał znajome kroki. To była mama! Przybiegł do drzwi i wskoczył jej w ramiona. „Widzisz, wróciłam”, powiedziała mama, tuląc go mocno. „A co robiłeś, gdy mnie nie było?”. Kicuś pokazał jej rysunek i tęczę z kamyków. „Bałem się trochę, ale ciocia pomogła mi zrozumieć, że zawsze wracasz” – szepnął.

Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Wiesz, Kiciusiu, nawet gdy jesteśmy daleko od siebie, nasze serca są połączone niewidzialną nicią. Możesz zawsze pociągnąć za tę nić, a ja poczuję, że o mnie myślisz”. Kicuś zamknął oczy i wyobraził sobie złotą nić między swoim sercem a sercem mamy. Poczuł się spokojny i bezpieczny.

Tego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Kicuś leżał w swoim łóżeczku, a mama czytała mu bajkę. „Dobranoc, mamo” – szepnął Kicuś, ziewając. „Dobranoc, skarbie. Pamiętaj, że zawsze wracam, a gwiazdy będą ci przypominać o naszej nici”. Kicuś uśmiechnął się, zamknął oczy i zasnął spokojnie, czując ciepło maminej miłości.