Samolocik Franek i chmura waty

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym hangarze na skraju lotniska mieszkał mały samolot o imieniu Franek. Miał żółte skrzydła i niebieski kadłub, a na nosie namalowany uśmiech.

Franek uwielbiał patrzeć, jak duże samoloty startują i znikają w białych chmurach. Bardzo chciał latać wysoko, ale gdy tylko pomyślał o chmurach, robiło mu się dziwnie w silniku – trochę się bał.

Pewnego dnia spotkał na pasie startowym małego ptaszka o imieniu Tolek. Tolek fruwał wszędzie i nie bał się niczego. – Dlaczego nie latasz wyżej? – zapytał Tolek. – Boję się chmur – szepnął Franek.

Tolek zaświergotał wesoło: – Chmury są jak wata! Miękkie i puszyste. Lec ze mną, pokażę ci. Franek nabrał powietrza, uruchomił śmigło i powoli wzniósł się w górę.

Gdy pierwsza chmura otuliła jego skrzydła, poczuł coś lekkiego i przyjemnego. Chmura była miękka, zupełnie jak mówił Tolek. Nie bolało, nie drapało – tylko delikatnie muskało.

Nagle przed Frankiem rozstąpiły się obłoki i zobaczył nad sobą błękitne niebo oraz ogromną, kolorową tęczę. – Udało się! – zawołał radośnie, a silnik zagrał mu wesołą melodię.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Franek wrócił do hangaru. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Wiedział już, że odwaga to nie brak strachu, ale zrobienie kroku mimo niego.

W hangarze zrobiło się cicho. Franek zamknął oczy, a nad lotniskiem zaświeciły pierwsze gwiazdy. Ciepły wiatr kołysał jego śmigłem, a on zasnął spokojnie, śniąc o chmurach z waty. Dobranoc, Franku.