Samolot, który nie umiał latać

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Lotkowice, na skraju lotniska stał hangar pełen samolotów. Wśród nich był mały samolocik o imieniu Skrzydłek. Miał żółte skrzydła i niebieski kadłub, a na nosie namalowane uśmiechnięte oczy. Ale Skrzydłek nie uśmiechał się często, bo bardzo bał się latać.

Każdego ranka inne samoloty z hukiem startowały z pasa startowego. Duży odrzutowiec Rykardo mknął w chmury jak strzała, a śmigłowiec Wiruś wirował wesoło nad dachami. Skrzydłek patrzył na nich z podziwem, ale gdy tylko przyszła jego kolej, drżał na całym kadłubie i chował się w kąt hangaru.

Pewnego dnia do hangaru przyszedł stary, mądry balon o imieniu Puch. Unosił się spokojnie pod sufitem i uśmiechał się do Skrzydłka. „Czemu nie latasz, mały?” – zapytał cicho. „Bo się boję, że spadnę” – odpowiedział samolocik, wciskając się między skrzynie z narzędziami.

Puch opuścił się niżej i powiedział: „Widzisz te chmury? One są miękkie jak poduszki. A wiatr? To twój przyjaciel, który pomoże ci się unieść. Spróbuj choć raz, a zobaczysz, że niebo jest bezpieczne.” Skrzydłek zamknął oczy i poczuł, jak wiatr delikatnie muska jego skrzydła.

Następnego dnia Skrzydłek postanowił spróbować. Wystartował powoli, trzęsąc się ze strachu. Ale gdy tylko oderwał się od ziemi, poczuł coś cudownego – wiatr niósł go lekko jak piórko. Leciał nisko nad łąką, a z dołu machały mu krowy i konie. Serce biło mu radośnie.

Nagle zobaczył, że mały ptaszek zaplątał się w gałęzie wysokiego drzewa. Skrzydłek bez wahania podleciał bliżej, delikatnie rozchylił gałęzie i uwolnił ptaszka. „Dziękuję!” – zaćwierkał ptaszek i poleciał dalej. Skrzydłek uśmiechnął się – pomaganie innym było jeszcze przyjemniejsze niż latanie.

Od tego dnia Skrzydłek latał codziennie, coraz wyżej i śmielej. Nauczył się, że strach mija, gdy robi się to, co ważne. A gdy zapadał zmrok, wracał do hangaru, gdzie Puch opowiadał mu historie o gwiazdach. Skrzydłek zasypiał spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie latał.

Tej nocy niebo nad Lotkowicami było usiane gwiazdami. Skrzydłek stał na pasie startowym i patrzył w górę. „Dobranoc, niebo” – szepnął. Wiatr odpowiedział cichym świstem, a gwiazdy zamrugały przyjaźnie. Mały samolocik zamknął oczy i zapadł w sen, czując, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być.