Samolocik Jasny i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

Mały samolocik Jasny mieszkał w hangarze na skraju lotniska. Każdej nocy, gdy zapadał zmrok, budził się i wyruszał w swoją najukochańszą podróż – lot nad miastem, z którego widać było tysiące gwiazd.

Pewnej nocy Jasny usłyszał cichutki płacz. Ktoś wołał: – Pomocy! Zgubiłam się! Samolocik rozejrzał się dookoła i zobaczył małą gwiazdkę, która leżała na chmurze i nie mogła wzbić się w górę.

– Nie martw się – powiedział Jasny. – Pomogę ci wrócić. Ale jak? Gwiazdka odpowiedziała: – Muszę znaleźć swoją rodzinę na niebie. Lecz bez was nie potrafię latać tak wysoko. Jasny uśmiechnął się i powiedział: – Wsiadaj do mojego kokpitu, zabiorę cię.

Wsiedli razem, Jasny rozkręcił śmigło i wzbił się w powietrze. Leciał coraz wyżej, przeciskając się przez obłoki. Gwiazdka wskazywała drogę: – Tam! Widzę znajomy blask! To moje rodzeństwo!

Kiedy dotarli do gromady gwiazd, gwiazdka promieniała szczęściem. – Dziękuję, Jasiu! Jesteś najlepszym samolocikiem na świecie! Jasny poczuł ciepło w sercu. Pomaganie innym było jak lot – unosiło go wysoko.

Potem Jasny wrócił do hangaru. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Położył się na miękkiej poduszce z chmurki i zamknął oczy. Na dworze gwiazdy tańczyły na niebie, a jedna z nich mrugała specjalnie do niego.

– Dobranoc, gwiazdko – wyszeptał Jasny. Otulony ciszą nocy, zasnął spokojnie, wiedząc, że każde dobre uczynki rozświetlają świat.