Bajka o małym dzięciołku, który nauczył się stukać

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, na starym dębie, mieszkał mały dzięciołek o imieniu Tup. Każdego ranka patrzył, jak jego mama i tata z łatwością stukają w korę drzew, wydobywając smaczne robaczki i nasionka. Tup bardzo chciał być taki samodzielny, ale za każdym razem, gdy próbował uderzyć dziobkiem, czuł się niepewnie.

Pewnego dnia mama dzięciołka powiedziała: – Tup, dziś sam znajdziesz sobie śniadanie. Pamiętaj, że każdy dzięcioł zaczyna od małych kroków. Tup spojrzał na wysokie drzewa i poczuł, jak serduszko bije mu szybciej. Ale wiedział, że musi spróbować.

Podleciał do pierwszej brzozy i stuknął dziobkiem. Nic się nie stało – kora była zbyt twarda. Spróbował jeszcze raz, ale tylko zabolał go dziób. – To za trudne – szepnął i opuścił główkę.

Wtedy przyleciała wiewiórka Kitka. – Czemu jesteś smutny, Tup? – zapytała. – Bo nie umiem sam zdobyć jedzenia – odpowiedział dzięciołek. – A czy próbowałeś na innym drzewie? – zapytała Kitka. – Każde drzewo jest inne, może to nie to.

Tup podziękował wiewiórce i poleciał dalej. Znalazł starą, miękką topolę. Tym razem stuknął delikatnie i usłyszał głuchy dźwięk. – Hm, tu coś jest! – ucieszył się. Zaczął stukać mocniej i po chwili z kory wypadł mały, tłusty robaczek.

– Udało się! – zawołał Tup i zjadł robaczka z wielką dumą. Przez cały dzień ćwiczył na różnych drzewach. Raz uderzał za mocno, raz za słabo, ale za każdym razem uczył się czegoś nowego. Wieczorem wrócił do gniazda zmęczony, ale szczęśliwy.

Mama pogłaskała go skrzydłem. – Widzisz, synku, samodzielność nie oznacza, że wszystko od razu umiesz. To znaczy, że próbujesz, nawet gdy jest trudno. Tup przytulił się do mamy i zamknął oczy.

Gwiazdy zaczęły migotać nad lasem, a wiatr cicho kołysał gałęzie. Mały dzięciołek zasnął spokojnie, wiedząc, że jutro znów będzie próbował – i to jest najważniejsze. Dobranoc, Tup. Dobranoc, mały odkrywco.