Samochodzik, który nie chciał się spieszyć

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Autolandia mieszkało siedem samochodzików. Każdy z nich był inny — jeden był czerwony i szybki jak błyskawica, drugi żółty i zwinny, a trzeci niebieski i bardzo ostrożny. Najbardziej jednak wyróżniał się zielony samochodzik o imieniu Spokojniś. Nie lubił się spieszyć. Gdy inne autka pędziły na wyścigi, on wolał powoli oglądać chmury, wąchać kwiaty i rozmawiać z ptakami.

Pewnego dnia w Autolandii ogłoszono wielki Wyścig Przyjaźni. Każdy samochodzik miał przejechać przez las, górkę i most, a na końcu czekała złota chorągiewka. Wszystkie autka od razu zaczęły trenować. Tylko Spokojniś stał z boku i patrzył, jak jego przyjaciele nabierają prędkości. „Ja chyba nie pojadę” – mruknął cicho. „Jestem za wolny, żeby wygrać”.

Czerwony Błyskawica podjechał do niego i zapiszczał: „Spokojniu, nie bój się! Wyścig to świetna zabawa! Nawet jeśli będziesz ostatni, to i tak fajnie”. Spokojniś uśmiechnął się niepewnie. „No dobrze, spróbuję” – odpowiedział i wolniusieńko potoczył się na linię startu.

Wyścig się zaczął. Błyskawica wystrzelił jak strzała, za nim Żółwik (żółty samochodzik), a potem reszta. Spokojniś jechał swoim tempem. Po chwili usłyszał cichy szloch. To mały, różowy samochodzik o imieniu Malinka miała przebitą oponę i stała przy drodze. „Pomóż mi, Spokojniu! Nie mam zapasowego koła” – poprosiła. Spokojniś zatrzymał się, wyjął ze swojego bagażnika pompkę i łatkę, i razem naprawili oponę. Malinka bardzo się ucieszyła i pojechali dalej.

Kiedy dojechali do górki, zobaczyli Niebieskiego Osiłka, który ugrzązł w błocie. „Nie mogę ruszyć, ślizgam się!” – wołał. Spokojniś pomyślał chwilę i przypomniał sobie, że pod siedzeniem ma małą deskę. Podłożył ją pod koła Osiłka i pomógł mu wyjechać. Osiłek zawarczał z wdzięczności i dołączył do nich.

Tak minęło południe, a grupa małych samochodzików urósł. Spokojniś pomógł jeszcze Zielonemu Skrzypkowi, który zgubił śrubkę, i Srebrnemu Lusterku, któremu zabrudziły się wycieraczki. Wszyscy jechali razem, powoli, ale radośnie.

Gdy dotarli do mety, Błyskawica już dawno zdobył złotą chorągiewkę. Ale kiedy zobaczył, że Spokojniś prowadzi całą gromadkę przyjaciół, krzyknął: „To ty jesteś prawdziwym mistrzem! Nie chodzi o to, kto pierwszy, ale o to, kto pomaga innym dojechać!”. Wszystkie autka zaczęły klaskać klaksonami, a Spokojniś uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję wam” – powiedział cicho. „Każdy ma swoje tempo i swoje supermoce”.

Tego wieczoru, gdy słońce schowało się za wzgórza Autolandii, wszystkie samochodziki zaparkowały w swoich garażach. Spokojniś stał przy oknie i patrzył na gwiazdy. Czuł ciepło w silniku – to była radość z pomagania. „Dobranoc, Autolandio” – szepnął i zamknął reflektory. Wszędzie zapanowała cisza.