Rycerz Leon i tarcza spokoju

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie otoczonym zielonymi wzgórzami i szemrzącymi strumykami, mieszkał młody rycerz o imieniu Leon. Miał lśniącą zbroję, ostry miecz i wielką, okrągłą tarczę, na której wyryty był uśmiechnięty smok. Ale Leon nie był taki jak inni rycerze – zamiast szukać przygód i potworów do pokonania, wolał spacerować po łąkach i rozmawiać z mieszkańcami wioski.

Pewnego słonecznego poranka do zamku przybył posłaniec z dalekiej krainy. Mówił o olbrzymie, który rzekomo straszył okolicznych chłopów. Król wezwał Leona i rzekł: „Ruszaj, dzielny rycerzu, i uwolnij naszych poddanych od tego olbrzyma!” Leon skinął głową, choć wolałby zostać i pomóc ogrodnikowi sadzić marchewki.

Rycerz wyruszył w drogę. Szedł lasem, gdzie ptaki śpiewały wesołe piosenki, a wiewiórki skakały z gałęzi na gałąź. Po kilku godzinach dotarł do wielkiej polany, a na jej środku zobaczył olbrzyma. Olbrzym był ogromny – sięgał prawie czubków sosen, ale wcale nie wyglądał groźnie. Siedział na kamieniu i cicho płakał, wielkie łzy spływały po jego policzkach jak krople deszczu.

Leon podszedł bliżej i zapytał: „Dlaczego płaczesz, przyjacielu?” Olbrzym spojrzał na niego zdziwiony, bo nikt nigdy nie nazwał go przyjacielem. „Mam na imię Tad” – wyznał olbrzym – „i nie chcę straszyć ludzi, ale jestem taki wielki, że gdy tylko się zbliżam, wszyscy uciekają. A ja tak bardzo chciałbym mieć kogoś do zabawy w chowanego lub do wspólnego jedzenia jagód.”

Rycerz Leon uśmiechnął się. „W takim razie” – powiedział – „nie będę z tobą walczył. Zamiast tego zaproponuję ci układ: pomóż mi zebrać dla króla najsłodsze jabłka z wysokich gałęzi, a ja nauczę cię tańczyć taniec, który odstrasza tylko smutek.” Olbrzym Tad roześmiał się głośno, a jego śmiech zabrzmiał jak dzwoneczki.

Razem spędzili całe popołudnie. Tad zbierał jabłka sięgając po nie bez wysiłku, a Leon uczył go prostych kroków tanecznych. Pod wieczór wrócili do wioski – Tad szedł ostrożnie, aby nie nadepnąć na żaden domek. Mieszkańcy początkowo się bali, ale gdy zobaczyli olbrzyma tańczącego z rycerzem, zaczęli klaskać i śmiać się razem z nimi.

Król był tak szczęśliwy, że ogłosił Leona swoim najdzielniejszym rycerzem, a olbrzyma Tada oficjalnym zbieraczem jabłek i krzewicielem radości. Od tej pory każdy mógł przyjść do Tada, by porozmawiać czy pożalić się na swoje troski. Leon zaś zrozumiał, że prawdziwa odwaga nie polega na walce, ale na otwarciu serca na drugiego człowieka – nawet jeśli ten człowiek jest olbrzymem.

Gdy zapadł wieczór, Leon wrócił do swojej komnaty, zdjął ciężką zbroję i położył się na miękkim łóżku. Przez otwarte okno wpadało ciepłe, letnie powietrze, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Patrzył na nie z uśmiechem, myśląc o dzisiejszym dniu, i powoli zapadał w spokojny sen. Wokół zapanowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było dalekie pohukiwanie sowy. Dobranoc, mały rycerzu, niech Twoje sny będą pełne przyjaźni i spokoju.