Bajka o Salzburgu, czyli o tym, jak nutki tańczyły na dachach

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Salzburg, gdzie domki stoją jeden przy drugim jak pudełka z prezentami, a nad wszystkim góruje ogromny zamek na wzgórzu, mieszkała dziewczynka o imieniu Amelia. Amelia miała jasne włosy i oczy jak dwa błękitne jeziora, a najbardziej na świecie kochała słuchać muzyki. Każdego ranka siadała na parapecie swojego okna i nasłuchiwała, jak wiatr gra na dachach starą, znajomą melodię.

Pewnego dnia jednak stało się coś dziwnego. Melodia, która zawsze płynęła z dachów, nagle ucichła. Wiatr gwizdał, ale nie było w nim ani jednej nutki. Amelia zmartwiła się bardzo. Bez muzyki Salzburg wydawał się smutny i szary. Postanowiła więc wyruszyć na poszukiwanie zaginionej melodii.

Amelia wzięła swoją małą, czerwoną parasolkę i poszła w stronę Starego Miasta. Minęła kolorowe kamienice z witrażami i wąskie uliczki, które wiły się jak wstążki. Nagle usłyszała ciche stukanie. To mały kowal w kuźni wybijał rytm młotkiem na kowadle: stuk-puk, stuk-puk. Amelia uśmiechnęła się i zapytała: „Czy to ty ukryłeś melodię Salzburga?” Kowal pokręcił głową: „Nie, ale słyszałem, że nutki uciekły na wzgórze, do ogrodów Mirabell.”

Dziewczynka podziękowała i pobiegła dalej. W ogrodach Mirabell kwitły różowe i żółte kwiaty, a wśród nich biegały małe, srebrne nutki. Jedna z nich, najmniejsza, podskakiwała na liściu. Amelia przyklękła i szepnęła: „Dlaczego uciekłyście z dachów?” Nutka westchnęła: „Bo nikt już nie słuchał naszej muzyki. Ludzie byli zbyt zajęci.”

Amelia zasmuciła się, ale zaraz wpadła na pomysł. „A gdybym tak zaprosiła was do tańca?” – zapytała. Nutki spojrzały po sobie i zgodziły się. Amelia zaczęła nucić cichą piosenkę, a nutki wirowały wokół niej, tworząc kolorowe wzory w powietrzu. Ich taniec był tak piękny, że z okien zaczęli wyglądać ludzie, a potem wychodzić na ulice.

Wkrótce cały Salzburg tańczył. Kowal wybijał rytm, dzieci klaskały, a starzy panowie w kapeluszach podśpiewywali. Nutki, szczęśliwe, że znów są słuchane, wróciły na dachy i zaczęły grać jeszcze piękniej niż przedtem. Melodia popłynęła nad miastem, niosąc radość i spokój.

Gdy słońce schowało się za górami, Amelia wróciła do domu. Położyła się do łóżka, a przez otwarte okno wpływała do pokoju cicha, kojąca melodia. Była to ta sama nuta, którą grał wiatr, ale teraz brzmiała jeszcze cieplej. Amelia zamknęła oczy i uśmiechnęła się.

Gwiazdy na niebie nad Salzburgiem mrugały do siebie, a wiatr delikatnie kołysał firanki. Dobranoc, Amelio. Dobranoc, mały Salzburgu. Niech muzyka snu otuli was wszystkich.