Bajka o Atlancie, mieście w chmurach

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za wielkim oceanem, jest miasto, które wygląda jak zaczarowany las. To Atlanta – miasto, w którym drzewa sięgają nieba, a wiewiórki potrafią latać. Mała Zosia, która mieszkała w małym domku na skraju miasta, bardzo chciała poznać jego tajemnice.

Pewnego słonecznego poranka Zosia wybiegła do ogrodu. Nagle zobaczyła coś niezwykłego – małą, srebrzystą wiewiórkę z skrzydłami jak u motyla. Wiewiórka usiadła na płotku i powiedziała: – Cześć, jestem Skrzydlak. Chcesz zobaczyć, jak wygląda Atlanta z góry? Zosia z radością kiwnęła głową.

Skrzydlak machnął ogonem i nagle Zosia poczuła, że unosi się w powietrze. Lecieli nad dachami domów, nad zielonymi parkami i nad wielkim stadionem, który wyglądał jak gigantyczne gniazdo. – To nasze miasto – powiedział Skrzydlak. – Zobacz, jak wiele tu drzew i kwiatów.

Wylądowali na najwyższym drzewie w parku Piedmont. Zosia zobaczyła dzieci bawiące się na huśtawkach i ludzi spacerujących po ścieżkach. – W Atlancie każdy znajdzie coś dla siebie – szepnął Skrzydlak. – Nawet wiewiórki mają tu swoje tajemne ścieżki.

Nagle zza krzaka wyskoczyła mała dziewczynka o imieniu Mia. – Hej, widzę, że poznałaś Skrzydlaka! – zawołała. – Chodź, pokażę ci nasze ulubione miejsce. Zosia i Mia pobiegły w głąb parku, a Skrzydlak frunął nad nimi.

Dotarli do małego stawu, w którym pływały złote rybki. Wokół rosły krzewy róż, a na gałęziach wisiały lampiony. – To zaczarowany ogród – powiedziała Mia. – Każdej nocy zapalają się tu światełka, a rybki śpiewają ciche piosenki. Zosia usiadła na trawie i słuchała.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, niebo nad Atlantą zrobiło się pomarańczowe i różowe. Skrzydlak usiadł obok Zosi i powiedział: – Pora wracać. Ale pamiętaj, że magia tego miasta jest zawsze blisko, wystarczy spojrzeć w górę. Zosia uścisnęła Mię i podziękowała Skrzydlakowi.

Wieczorem Zosia leżała w swoim łóżku. Przez okno widziała migoczące światła Atlanty i gwiazdy na niebie. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jakie to piękne miasto”. I powoli, słodko zasnęła, a we śnie znów latała z wiewiórką nad zielonym lasem.

– Dobranoc, Atlanto – szepnęła. – Dobranoc, mała Zosiu – odpowiedział wiatr. I wszystko ucichło, tylko gwiazdy świeciły nad miastem.