Bajka o Rzymie i zaczarowanym kamieniu

— Bajka do czytania —

W samym sercu Rzymu, na placu pełnym gołębi i fontann, mieszkał sobie malutki, szary kamyk. Leżał na drodze przy Koloseum i marzył, by choć raz zobaczyć, co kryją wielkie budowle wokół. Każdego dnia turyści deptali po nim, a on wzdychał: – Gdybym tylko mógł być kimś ważnym!

Pewnego dnia do placu przybiegły dwie siostry: Zosia i Maja. – Patrz, jaki malutki kamyczek! – zawołała Zosia i podniosła go delikatnie. – Jest taki gładki i ciepły od słońca. – Może ma w sobie magię? – dodała Maja. Dziewczynki postanowiły zabrać go na spacer po Rzymie.

Zosia położyła kamyk na dłoni i ruszyły w stronę fontanny di Trevi. – Rzuć monetę, a kamyk też może spełnić życzenie – szepnęła Maja. Kamyk poczuł, jak woda pluska wokół, a słońce mieni się w kroplach. – Chciałbym zobaczyć miasto z góry! – pomyślał. I nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, uniósł się nad ziemię.

Levitował nad dachami, nad kościołami i nad wąskimi uliczkami. Z góry widział ludzi jedzących lody, koty drzemiące w cieniu i gołębie tańczące na rzymskich ruinach. – Jakie to piękne! – szepnął. Nagle usłyszał cichy płacz. Pod mostem siedział mały, zagubiony szczeniak. Kamyk zapragnął pomóc.

Dziewczynki podbiegły do mostu. – Nie płacz, maleńki! – powiedziała Zosia. Maja pogłaskała szczeniaka, a kamyk, który wciąż unosił się w powietrzu, musnął go delikatnie. Szczeniak przestał płakać, a na jego sierści pojawiły się złote błyski. – To magia twojego dobrego serca – powiedział kamyk do Maji.

Wróciły do domu razem ze szczeniakiem, którego nazwały Piko. Kamyk znów spoczął na dłoni Zosi. – Dzięki tobie zobaczyłem Rzym z góry i znalazłem przyjaciela – szepnął. Dziewczynki uśmiechnęły się. – Każdy, nawet najmniejszy kamień, może być wielki, jeśli ma dobre serce – powiedziała Maja.

Gdy nastał wieczór, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Zosia i Maja położyły kamyk na parapecie. – Dobranoc, mały przyjacielu – szepnęły. Kamyk patrzył w niebo i myślał o tym, jak wiele dobra może zdziałać mała iskierka życzliwości. Wokół zapanowała cisza, a Rzym spowijała nocna magia.

Spokojny sen ogarnął wszystkich: dziewczynki, szczeniaka i mały kamyk. Na niebie migotały gwiazdy, a fontanny nuciły cichą kołysankę. W Wiecznym Mieście każdy odpoczywał po dniu pełnym przygód. Dobranoc, Rzymie. Dobranoc, małe dobre serca.