Bajka o Barcelonie, czyli o latających dachach

— Bajka do czytania —

W samym środku Barcelony, tam gdzie słońce tańczy na murach, a morze szepcze sekrety, mieszkał chłopiec o imieniu Tomek.

Tomek był małym odkrywcą. Każdego dnia wychodził z domu i patrzył na kolorowe domy. Jedne były różowe jak waniliowe lody, inne zielone jak liście drzew, a jeszcze inne pomarańczowe jak zachód słońca.

Najbardziej jednak lubił patrzeć na dziwne, pofalowane dachy. Wyglądały jak fale na oceanie, tylko że zrobione z dachówek. Pewnego dnia zapytał mamę: – Mamo, dlaczego te dachy są takie śmieszne? – To nie są śmieszne dachy, synku – odpowiedziała mama z uśmiechem. – To dzieła pana Gaudiego, który lubił, by domy były jak z bajki. A one – szeptała tajemniczo – podobno potrafią latać, gdy nikt nie patrzy!

Tomek nie mógł w to uwierzyć. Latające dachy? Niemożliwe! Postanowił to sprawdzić. Wziął swój mały plecak, aparat i wyruszył na poszukiwanie. Szedł wąskimi uliczkami, mijał sklepy z churrosami i fontanny, które tryskały kolorową wodą.

W parku Güell zobaczył ławkę wygiętą jak wąż, a pod nią leżał staruszek z siwą brodą. – Dziadku, czy to prawda, że dachy w Barcelonie potrafią latać? – zapytał Tomek. Staruszek uśmiechnął się i zdjął kapelusz. – A widzisz ten wysoki budynek tam, przy plaży? To La Sagrada Familia. Gdy nadchodzi noc, jej wieże stają się skrzydłami i unoszą całe miasto nad ziemię. Kto wierzy, ten zobaczy.

Tomek pobiegł na wzgórze Montjuïc, by zobaczyć to na własne oczy. Usiadł na trawie i czekał. Gdy zapadł zmrok, nagle wszystkie dachy w Barcelonie zaczęły delikatnie drżeć. Potem – uniosły się! Jak ogromne, kolorowe latawce. Domy płynęły nad morzem, a latarnie morskie migały jak gwiazdy. Tomek aż podskoczył z radości – to było najpiękniejsze, co widział.

Następnego ranka wszystko wróciło na swoje miejsce. Dachy znów były nieruchome, a miasto tętniło życiem. Tomek wrócił do domu i powiedział mamie: – Mamo, nie muszę latać samolotem, by zobaczyć coś niezwykłego. Wystarczy spojrzeć na dachy Barcelony i trochę uwierzyć. Mama pogłaskała go po głowie i szepnęła: – Tak, synku, każdy dom w Barcelonie skrywa jakąś bajkę.

Wieczorem Tomek położył się do łóżka. Przez okno widział migoczące światła miasta. Dachy już nie latały, ale on wiedział, że gdy zaśnie, one znów uniosą się w niebo. Cicho szumiało morze, a gwiazdy nad Barceloną mrugały mu na dobranoc. – Dobranoc, miasto z latającymi dachami – wyszeptał Tomek i zasnął spokojnie.