Bajka o Rzeszowie, który tańczył z rzeką

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w samym sercu Polski, leżało małe miasteczko o wdzięcznej nazwie Rzeszów. Było ono otoczone zielonymi wzgórzami i łąkami pełnymi kwiatów, a przez jego środek płynęła srebrzysta rzeka Wisłok. Mieszkańcy Rzeszowa byli bardzo pracowici i weseli, ale najbardziej ze wszystkich kochali swoją rzekę.

Pewnego dnia, mały chłopiec o imieniu Kuba, który mieszkał w Rzeszowie, usłyszał dziwny dźwięk. To rzeka Wisłok szemrała głośniej niż zwykle. Kuba podszedł bliżej i zapytał: „Witaj, rzeko! Dlaczego tak głośno szumisz?” Rzeka odpowiedziała cichutko: „Bo chcę nauczyć was tańczyć, ale nikt nie chce ze mną zatańczyć.”

Kuba zdziwił się bardzo. „Tańczyć? Jak można tańczyć z rzeką?” – zapytał. Wisłok zaśmiała się delikatnie: „Wystarczy, że zamkniesz oczy i posłuchasz mojego szumu. Potem poruszysz się tak, jak ja płynę – raz wolniej, raz szybciej, raz w lewo, raz w prawo.”

Chłopiec zamknął oczy i zaczął się kołysać. Najpierw nieśmiało, potem coraz śmielej. Nagle poczuł, że jego stopy unoszą się nad ziemią, a on sam wiruje w powietrzu jak liść niesiony przez wodę. To była magia! Rzeka uśmiechnęła się i powiedziała: „Widzisz? Każde miasto ma swoją melodię, a ty właśnie ją znalazłeś.”

Kuba pobiegł do swoich przyjaciół – Zosi i Maćka. „Chodźcie szybko! Rzeka uczy tańczyć!” – zawołał. Dzieci przyszły nad Wisłok i razem zaczęły słuchać jej szumu. Najpierw Zosia, potem Maciek, a w końcu wszystkie dzieci z Rzeszowa zaczęły tańczyć z rzeką. Ich taniec był piękny – pełen radości i śmiechu.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad Rzeszowem, a niebo robiło się pomarańczowe, wszystkie dzieci usiadły nad brzegiem rzeki. Wisłok szumiała im kołysankę, a one czuły się bezpieczne i szczęśliwe. Kuba powiedział: „Dziękuję ci, rzeko, że nauczyłaś nas tańczyć. Teraz wiemy, że nasze miasto jest wyjątkowe.”

Rzeka odpowiedziała cichutko: „To wy jesteście wyjątkowi, bo potraficie słuchać i patrzeć z sercem. Pamiętajcie, że każdy zakątek Rzeszowa ma swoją historię i swoją melodię. Wystarczy tylko chcieć ją usłyszeć.”

Tej nocy, gdy gwiazdy zapaliły się nad Rzeszowem, a księżyc srebrzył wodę Wisłoka, wszystkie dzieci poszły spać z uśmiechem na twarzy. Śniły im się tańce z rzeką i przygody w swoim ukochanym mieście. A rzeka cichutko nuciła im: „Dobranoc, dobranoc, śpijcie spokojnie, małe Rzeszowiaki.”