Rycerz Leon i Smok, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie na skraju Zielonej Doliny, mieszkał dzielny rycerz Leon. Leon nie był jednak taki jak inni rycerze – nie lubił walczyć, a najbardziej na świecie kochał piec ciasteczka z miodem i czytać książki o gwiazdach.

Pewnego dnia do zamku przybiegł przestraszony goniec. – Smok! Smok w Dolinie Płaczących Wierzb! Porywa nasze koce i poduszki! – krzyczał, machając rękami. Król zarządził, że Leon musi wyruszyć i pokonać bestię. Rycerz westchnął, spakował do torby kilka ciasteczek i ruszył w drogę.

Gdy dotarł do jaskini smoka, zobaczył coś dziwnego. Przed wejściem leżały porozrzucane koce, a z wnętrza dobiegało ciche pochlipywanie. Leon ostrożnie wszedł do środka. W półmroku ujrzał wielkiego, zielonego smoka, który siedział skulony w kącie i trząsł się ze strachu.

– Ej, smoku, czemu płaczesz? – zapytał Leon, siadając obok. Smok podniósł ogromny łeb i wyznał: – Boję się ciemności! Gdy zachodzi słońce, w jaskini robi się tak czarno, że nie widzę własnych łusek. Dlatego zabieram ludziom koce i poduszki – chcę zbudować sobie ciepłe gniazdo, żeby nie było mi straszno.

Leon uśmiechnął się i wyjął z torby ciasteczka. – Wiesz, ja też czasem boję się ciemności. Ale odkryłem, że gdy zapalę lampkę i pomyślę o czymś miłym, strach maleje. Może zamiast kraść, po prostu poprosisz ludzi o pomoc? – zaproponował.

Smok ocierał łzy ogromną łapą. – Naprawdę by mi pomogli? – zdziwił się. – Jestem na to za duży i za straszny. – Ale Leon pokręcił głową. – Każdy, nawet rycerz czy smok, ma prawo się bać. Prawdziwa odwaga to przyznać się do strachu i poprosić o wsparcie.

Razem wrócili do wioski. Ludzie początkowo uciekali, ale gdy zobaczyli, że smok niesie w łapie ciasteczko i uśmiecha się nieśmiało, przestali się bać. Pomogli mu zbudować przytulną chatkę z dużym oknem, przez które wpadało światło księżyca. A smok w zamian obiecał, że nigdy więcej nie ukradnie ani jednej poduszki.

Od tamtej pory Leon i smok zostali najlepszymi przyjaciółmi. Wieczorami piekli razem ciasteczka, a potem siadali na wzgórzu i patrzyli w gwiazdy. Gdy zapadała noc, smok już się nie bał, bo wiedział, że w oknie jego chatki zawsze pali się mała lampka, a w sercu nosi przyjaźń dzielnego rycerza.