Rycerz Krzysztof i Gwiazdkowy Płaszcz

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie, gdzie słońce malowało złote wzory na wzgórzach, mieszkał rycerz Krzysztof. Jego zbroja nie błyszczała już jak dawniej, bo zamiast polerować ją do połysku, wolał sadzić kwiaty w fosie zamkowej. Miecz wisiał na kołku w kuchni, używany tylko do krojenia chleba dla gości. Krzysztof nie był najdzielniejszym rycerzem, ale miał największe serce w całym królestwie.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wstał nad lasem i gwiazdy zaczęły mrugać porozumiewawczo, Krzysztof usłyszał ciche pochlipywanie. To nie był wiatr ani sowa, tylko mała, zielona smoczyca, która skuliła się pod oknem komnaty. Miała na imię Iskierka, a jej skrzydła drżały jak liście osiki.

– Boję się ciemności – wyszeptała ocierając łzę błyszczącą jak rosa. – Niebo jest takie wielkie i czarne...

Rycerz uśmiechnął się ciepło. – Wiesz, Iskierko, strach przed ciemnością bardzo dobrze znam. Sam miałem go jako mały chłopiec. Ale odkryłem coś pewnego: ciemność to taka sama część dnia jak jasność, tylko potrzebuje innych przyjaciół.

– Jakich przyjaciół? – zapytała smoczyca, a jej oczy zrobiły się wielkie jak księżyc w pełni.

– Gwiazd! – Krzysztof chwycił kłębek srebrnej nici z wełny, który dostał od swojej babci. Zaczął ją snuć w powietrzu, a wzory świeciły bladym, ciepłym blaskiem. – Każdy z nas, nawet mała smoczyca, może utkać własny, gwiazdkowy płaszcz. Wystarczy zamknąć oczy, pomyśleć o czymś miłym i uwierzyć, że małe światełka są przy nas.

Iskierka zamknęła oczy i wyobraziła sobie las pełen świetlików oraz uśmiech przyjaciela. Nagle małe, złote iskierki zaczęły żarzyć się wokół niej, lekko tańcząc w powietrzu. Krzysztof cicho dopowiedział: – Widzisz, ciemność to dopiero początek przygody, bo to sami tworzymy jej blask.

Smoczyca otworzyła oczy, a jej strach rozpłynął się jak poranna mgła. – Dziękuję, rycerzu Krzysztofie. Będę pamiętać. – rozchyliła skrzydła, wzbijając się w przestrzeń pełną gwiazd.

Tej nocy w zamku było cicho. Krzysztof położył się wygodnie na łożu, patrząc w okno, gdzie srebrny księżyc kołysał się jak na huśtawce. Zamknął oczy i poszeptał swoją kołysankę, a echo niosło ją wśród wież. W jego śnie przychodziły kolorowe sny – jak zawsze, gdy komuś pomógł. Dobranoc, kochani, śpijcie spokojnie.

A w oddali, na skraju lasu, malutka smoczyca spała pod płaszczem, który odtąd tkała własnych myśli. Nikt więcej nie bał się ciemności w tej krainie, bo każdy wiedział, że nosi w sobie własne światełko.