Klara i tajemnicza rafa

— Bajka do czytania —

W błękitnym morzu, tuż koło kolorowej rafy, mieszkała mała rybka o imieniu Klara. Klara miała złociste łuski i ogonek, który machał bardzo szybko, gdy była zdenerwowana. Najbardziej na świecie lubiła pływać wokół swojego domku z muszelek, bo znała każdą skałkę i każdego ślimaka. Ale kiedy inni rybcy zapraszali ją dalej, Klara zawsze mówiła: „Nie, dziękuję, tu jest bezpiecznie”.

Pewnego dnia przyszedł do niej przyjaciel Rysiu, rybka w pasy. „Klaro, dziś odkrywamy nową część rafy – podobno tam są muszle, które śpiewają!” – zawołał. Klara zrobiła wielkie oczy. „Śpiewające muszle? Ale ja nie znam tej drogi, a tam mogą być wielkie cienie!” – szepnęła. Rysiu uśmiechnął się łagodnie: „Nic się nie bój, popłyniemy razem, a w razie czego się schowamy”.

Klara bardzo chciała zobaczyć śpiewające muszle, ale w brzuszku czuła dziwne łaskotanie strachu. Wzięła głęboki oddech morskiej wody i skinęła głową. „Dobrze, popłynę z wami, ale tylko kawałek” – powiedziała. Rysiu i jeszcze dwie rybki – Zosia i Felek – popłynęli przed nią, a Klara tuż za nimi.

Po drodze mijali wysokie wodorosty, które tańczyły jak zielone wstążki. Klara trzymała się blisko przyjaciół i patrzyła uważnie. Nagle zza skały wyłonił się cień. Klara zamarła. „To tylko stary krab, który zbiera muszle” – zaśmiał się Felek. Klara odetchnęła i popłynęła dalej, czując, że strach robi się coraz mniejszy.

Wreszcie dotarli do polany z piaskiem, a na środku leżała wielka, perłowa muszla. Kiedy podpłynęli bliżej, usłyszeli cichutki dźwięk – jakby ktoś nucił kołysankę. „To ona śpiewa!” – szepnęła Zosia. Klara dotknęła muszli płetwką i poczuła ciepło. Wtedy z wnętrza wypłynął maleńki bąbelek światła – to był mały duch rafy, który dziękował im za odwiedziny.

Klara spojrzała na przyjaciół i uśmiechnęła się szeroko. „Gdyby nie wy, nigdy bym tego nie zobaczyła” – powiedziała. Rysiu trącił ją nosem: „Widzisz? Wystarczyło spróbować. A my zawsze będziemy przy tobie”. Klara poczuła, że odwaga rośnie w niej jak bańka powietrza. Od tej pory wiedziała, że nawet jeśli się boi, przyjaciele dodają jej sił.

Gdy słońce zaczęło chować się za fale, wszystkie rybki wróciły do swoich domków. Klara popatrzyła w niebo, na którym zapalały się pierwsze gwiazdy. Położyła się na miękkim piasku, a jej ogonek przestał machać – był spokojny. Zamknęła oczy i słyszała jeszcze cichą piosenkę muszli, która kołysała ją do snu. „Dobranoc, morze. Dobranoc, przyjaciele” – szepnęła i zasnęła najsłodziej jak umiała.