Koralinka i tajemnica błękitnej toni

— Bajka do czytania —

W podwodnym miasteczku Rafa Radości mieszkała mała rybka o imieniu Koralinka. Miała srebrzyste łuski i płetwy jak koronki, ale bardzo chciała być inna. Każdego ranka patrzyła w lustro wody i wzdychała: „Gdybym tylko miała łuski koloru tęczy, jak Teodora!”

Pewnego dnia Koralinka postanowiła zapytać Teodorę, skąd ma tak piękne barwy. „To sekret” – odpowiedziała tajemniczo Teodora. „Musisz przepłynąć przez Trzy Wodne Bramy i dotknąć muszli spełniającej życzenia. Ale ostrzegam – podróż nie jest łatwa.”

Koralinka, nie zrażona, wyruszyła w drogę. Pierwsza brama – Złota – strzeżona była przez mądrego kraba. „Odgadnij zagadkę, a przepuszczę” – powiedział krab. „Jestem mała, ale we mnie jest cały ocean. Czym jestem?” Koralinka pomyślała i odpowiedziała: „Kroplą wody!” Krab skinął i otworzył bramę.

Druga brama – Srebrna – była zasnuta gęstymi wodorostami. Prześlizgnęła się przez nie, ale nagle zjawiła się ośmiornica. „Dlaczego chcesz zmieniać to, co już piękne?” – zapytała miękkim głosem. Koralinka zawahała się, ale poczuła, że w słowach ośmiornicy jest mądrość.

Trzecia brama – Kryształowa – lśniła światłem. Gdy Koralinka dotknęła muszli, ta zamigotała i… nic się nie stało. Rozczarowana, usiadła na piasku. Nagle obok pojawiła się ośmiornica. „Morał jest taki: nie musisz być kimś innym, by być wyjątkową. Twoje srebrne łuski lśnią blaskiem księżyca, a twoje serce jest pełne odwagi.”

Koralinka spojrzała na swoje odbicie. Zobaczyła, że jej łuski mienią się delikatnym błękitem, jak głębia oceanu. „Nie wiedziałam, że jestem już taka piękna” – szepnęła. Ośmiornica uśmiechnęła się i odpłynęła, a Koralinka poczuła wdzięczność.

Powróciła do Rafy Radości i opowiedziała przyjaciołom o podróży. Teodora wysłuchała i powiedziała: „Każda z nas ma swoją magię – twoją jest twoja prawdziwość”. Od tamtej pory Koralinka cieszyła się każdym dniem, nie próbując być nikim innym.

Gdy zapadł zmrok, a nad oceanem pojawiły się pierwsze gwiazdy, Koralinka ułożyła się w swojej muszli. Wokół unosiły się świetliki morskie, tworząc kołysankę. „Dobranoc, mała dzielna rybko” – szepnął wiatr. Koralinka zamknęła oczy i śniła o nieskończonej błękitnej toni, spokojna i szczęśliwa.