Nocnik Igiełki

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod starym dębem mieszkał jeżyk Igiełka. Miał miękkie kolce i wielkie, ciekawskie oczy. Pewnego dnia mama jeżyca powiedziała: – Igiełko, czas spróbować czegoś nowego. I postawiła przed nim mały, zielony nocnik w kształcie listka.

Igiełka spojrzał na nocnik i zmarszczył nosek. – A do czego to służy? – zapytał. Mama uśmiechnęła się ciepło. – To twój przyjaciel, który pomoże ci być samodzielnym. Kiedy poczujesz, że musisz zrobić kupkę, usiądziesz na nim. – Ale ja nie wiem jak! – zawołał jeżyk i schował się pod kocyk.

Następnego dnia Igiełka wybrał się na spacer po lesie. Spotkał wiewiórkę Kitkę, która skakała z gałęzi na gałąź. – Co ci jest? – zapytała, widząc zasmuconą minkę jeżyka. – Mama dała mi nocnik, ale boję się, że nie potrafię – wyznał Igiełka. Kitka zaśmiała się wesoło. – Ja też się bałam! Ale wiesz, to jak nauka nowej sztuczki. Spróbuj, a zobaczysz, że to proste!

Igiełka wrócił do domu i postanowił spróbować. Usiadł na listkowym nocniku, ale nic się nie działo. – Hmm, może za wcześnie – mruknął. Wtedy do okna zajrzał zajączek Burek. – Hej, Igiełko! Słyszałem, że ćwiczysz. Pamiętaj, żeby się nie spieszyć. Kiedy natura zawoła, po prostu usiądź i zaczekaj. – Jak natura woła? – zdziwił się jeżyk. – A tak, że czujesz lekkie burczenie w brzuszku – wyjaśnił Burek.

Po południu Igiełka bawił się klockami, gdy nagle poczuł znajome burczenie. – O! To chyba natura woła! – zawołał i pobiegł do swojego nocnika. Usiadł, zamknął oczy i… udało się! Mała, okrągła kupka wylądowała w listku. Igiełka aż podskoczył z radości. – Umiem! Umiem! – krzyczał, a mama przybiegła i przytuliła go mocno.

Od tego dnia Igiełka zawsze korzystał ze swojego nocnika. Czasem zdarzało mu się zapomnieć, ale wtedy przypominał sobie o burczeniu w brzuszku i biegł do listka. Leśne zwierzęta były z niego dumne. – Każdy uczy się w swoim tempie – mówiła mama. – Ważne, że próbujesz i nie poddajesz się.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Igiełka usiadł na swoim nocniku po raz ostatni tego dnia. Potem umył łapki, włożył piżamkę i wskoczył do łóżeczka. Mama pogłaskała go po kolcach. – Jesteś już dużym jeżykiem – szepnęła. Igiełka ziewnął szeroko i zamknął oczy. Wokół panowała cisza, a przez okno wpadało srebrne światło księżyca. – Dobranoc, nocniku – wyszeptał i zasnął spokojnie.