Bajka o rybkach, które chciały fruwać

— Bajka do czytania —

W podwodnym lesie wodorostów, gdzie słońce tańczyło na falach, mieszkała mała rybka o imieniu Kropka. Miała złote łuski i ogon w kształcie serca, ale najbardziej na świecie pragnęła fruwać jak ptaki nad wodą.

Kropka codziennie wypływała na powierzchnię i patrzyła na mewy szybujące po niebie. „Jakie to piękne” – wzdychała. Pewnego dnia postanowiła, że nauczy się latać. Zebrała wodorosty i zrobiła sobie skrzydła, ale gdy wyskoczyła z wody, skrzydła zamokły i opadła ciężko na fale.

Przyjaciele – śledź Bystry i krab Stuk – próbowali ją pocieszyć. „Ryby nie latają, Kropko” – mówił Bystry. „Ale możesz pływać najszybciej ze wszystkich!” – dodał Stuk, stukając szczypcami. Kropka jednak nie dawała za wygraną. Znalazła wielki liść nenufaru i próbowała go użyć jak spadochronu, ale liść tylko zanurzył się w wodzie.

Zniechęcona Kropka usiadła na dnie i smutno patrzyła w górę. Wtedy zobaczyła małego konika morskiego, który próbował schować się za koralowcem. „Dlaczego się chowasz?” – zapytała. Konik morski westchnął: „Bo nie umiem galopować jak prawdziwy koń na lądzie”. Kropka spojrzała na niego ze zrozumieniem.

„Wiesz co” – powiedziała Kropka – „może nie umiem fruwać, ale potrafię pływać wśród koralowców i tańczyć z meduzami. A ty, koniku, możesz wirować w wodzie jak nikt inny”. Konik morski uśmiechnął się i zaczął kręcić piruety. Kropka dołączyła do niego, a ich przyjaciele przyglądali się z zachwytem.

Nagle nadpłynęła stara żółwica Zosia. „Widzę, że dobrze się bawicie” – powiedziała. „Każdy z nas ma coś wyjątkowego. Ty, Kropko, masz złote serce i pomagasz innym. To ważniejsze niż latanie”. Kropka poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej łuskach. Może i nie fruwa, ale potrafi sprawić, że inni czują się lepiej.

Od tego dnia Kropka przestała marzyć o lataniu. Zamiast tego organizowała podwodne zawody w pływaniu i uczyła małe rybki, jak tańczyć w prądach morskich. Każdego wieczoru wypływała na powierzchnię, by popatrzeć na gwiazdy, i szeptała: „Jestem szczęśliwa, że jestem rybką”.

Gdy słońce zaszło, a woda stała się ciemnoniebieska, Kropka ułożyła się w swojej muszli. Księżyc srebrzył fale, a małe rybki zasypiały wśród wodorostów. Kropka zamknęła oczy i śniła o podwodnych ogrodach, gdzie każdy jest sobą. Dobranoc, Kropko. Dobranoc, mała rybko.