Bajka o rolniku, który siał uśmiech

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce otoczonej zielonymi pagórkami, mieszkał rolnik Janek. Miał on małe gospodarstwo, ale wielkie serce. Każdego ranka wstawał przed wschodem słońca, by zająć się swoimi zwierzętami i polami.

Pewnego dnia Janek postanowił zasiać na swoim polu coś wyjątkowego. Zamiast pszenicy czy kukurydzy, wyjął z kieszeni małe, złote ziarenka. Były to ziarenka uśmiechu. Siał je starannie w rzędach, a każdemu ziarenku szepnął: „Wyrośnij i podaruj komuś radość”.

Minęło kilka dni i na polu zaczęły wyrastać małe, zielone roślinki. Z każdym dniem stawały się wyższe, a na ich końcach pojawiały się maleńkie, błyszczące kuleczki. Kiedy wiatr je poruszał, wydawały dźwięk podobny do cichego śmiechu.

Pewnego popołudnia do Janka przyszedł mały chłopiec o imieniu Kuba. Miał smutną minę, bo zgubił swoją ulubioną zabawkę. Janek uśmiechnął się i zerwał jedną z błyszczących kulek. Podał ją Kubie i powiedział: „Weź to, to ziarenko uśmiechu. Gdy je potrzymasz, poczujesz się lepiej”.

Kuba wziął ziarenko do ręki i natychmiast poczuł ciepło w sercu. Jego smutek zniknął, a na twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Podziękował Jankowi i pobiegł do domu, by opowiedzieć mamie o magicznym polu.

Wieść o niezwykłym polu szybko rozeszła się po wiosce. Ludzie zaczęli przychodzić do Janka, by dostać ziarenko uśmiechu. Każdy, kto je dostał, stawał się radośniejszy i chętniej pomagał innym. Wkrótce cała wioska była pełna uśmiechniętych ludzi, którzy dzielili się dobrem.

Janek patrzył na to wszystko z radością. Zrozumiał, że najważniejsze nie jest to, co sieje się w ziemi, ale to, co sieje się w sercach innych. Jego pole uśmiechu stało się najpiękniejszym polem w całej okolicy, a on sam – najszczęśliwszym rolnikiem na świecie.

Gdy zapadł zmrok, Janek usiadł na ganku i patrzył w gwiazdy. Wokół niego unosił się delikatny zapach dobroci, a z daleka dobiegał cichy śmiech dzieci. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, świecie. Niech każdy znajdzie swoje ziarenko uśmiechu”. I zasnął spokojnie, wiedząc, że zasiał coś, co będzie rosło wiecznie.