Bajka o rybkach, które znalazły przyjaźń

— Bajka do czytania —

W błękitnym, spokojnym jeziorze, gdzie woda była czysta jak kryształ, mieszkały dwie małe rybki: Złotka i Błękitek. Złotka miała łuski lśniące jak słońce, a Błękitek był niebieski jak niebo. Każdego dnia pływały wśród wodorostów i szukały smacznych okruszków.

Pewnego ranka Złotka znalazła wielki, pachnący kawałek chleba. Był tak duży, że ledwo mogła go unieść. „To mój skarb!” – pomyślała i szybko schowała się za kamieniem. Błękitek podpłynął i zapytał: „Złotko, czy mogę zobaczyć, co znalazłaś?” Ale Złotka tylko pokręciła głową i odpłynęła dalej.

Błękitek poczuł się smutny. Postanowił sam poszukać czegoś do jedzenia. Nagle zobaczył pod wodą mały, błyszczący kamyk. „Jaki piękny!” – szepnął. Ale kamyk był ciężki i Błękitek nie mógł go unieść sam. Potrzebował pomocy.

Złotka, pływając w pobliżu, zobaczyła, jak Błękitek się męczy. Przypomniała sobie, jak sama czuła się samotna, gdy chowała swój chleb. Podpłynęła i powiedziała: „Błękitku, pomogę ci. Razem na pewno damy radę!” Razem chwycili kamyk i unieśli go wysoko.

Kiedy odpoczywali, Złotka wyjęła swój chleb i podzieliła się z Błękitkiem. „Smakuje lepiej, gdy jemy razem” – uśmiechnęła się. Błękitek oddał jej połowę swojego kamyka, który teraz lśnił jeszcze piękniej. Od tego dnia wszystkie skarby były ich wspólne.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za górami, rybki pływały razem wśród tańczących promieni. Woda wokół nich mieniła się złotem i błękitem. „Dobrze mieć przyjaciela” – szepnęła Złotka. „Tak, lepiej niż największy skarb” – odpowiedział Błękitek.

Zasnęły przytulone do siebie w miękkiej trawie wodnej, a nad jeziorem zapadła cisza. Gwiazdy odbijały się w wodzie jak małe światełka, a rybki śniły o wspólnych przygodach. Wszystko było spokojne i dobre.

Księżyc uśmiechał się z góry, a woda delikatnie kołysała rybki do snu. Dobranoc, Złotko. Dobranoc, Błękitku. Śpijcie spokojnie, bo przyjaźń jest najpiękniejszym skarbem.