Tajemnica tęczowego kamyka

— Bajka do czytania —

W głębokim, błękitnym jeziorze, gdzie wodorosty tańczyły z prądem, a słońce przesiewało się przez wodę w złote promienie, mieszkał mały karaś o imieniu Benio. Benio był ciekawski jak mała płotka i miał łuski w kolorze letniego nieba. Każdego dnia pływał wzdłuż podwodnych łąk, szukając przygód.

Pewnego popołudnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Benio zauważył coś błyszczącego na dnie, tuż obok starego, porośniętego mchem głazu. Podpłynął bliżej i zobaczył mały, okrągły kamyk. Nie był to zwykły kamyk – mienił się wszystkimi kolorami tęczy, jakby zamknięto w nim promienie słońca i krople deszczu.

Benio dotknął kamyka płetwą. Był gładki i ciepły. „Jaki piękny! – szepnął. – Muszę go zabrać do domu, do mojej muszelkowej groty.” Schował kamyk pod łuskę i z radością popłynął w stronę swojej kryjówki.

Po drodze spotkał starą, mądrą rybę – Leszcza Hieronima, który siedział na kamieniu i obserwował zachód słońca. „Widzę, że znalazłeś coś wyjątkowego, Benio” – powiedział Hieronim spokojnie. „To tęczowy kamyk. Od dawna spoczywał przy głazie. Czy wiesz, że każda rzecz w jeziorze ma swoje miejsce i swojego opiekuna?”

Benio zmarszczył czułki. „Opiekuna? Kto opiekuje się kamieniami?” – zapytał zdziwiony. „Nikt ich nie pilnuje, leżą sobie same.” Hieronim uśmiechnął się mrugnięciem oka. „A jednak należą do jeziora, tak jak ty i ja. Gdy coś zabieramy, nie myśląc o innych, jezioro staje się smutniejsze.”

Zamyślony Benio popłynął do swojej groty. Położył kamyk na miękkim mchu i patrzył, jak tańczą w nim barwy. Nagle usłyszał cichutki płacz. To była mała rozwielitka, która schowała się za wodorostem. „Czego płaczesz?” – zapytał Benio. „To... to był mój skarb – wyjąkała rozwielitka. – Znajdowałem go co wieczór i patrzyłem, jak zachodzi słońce. A teraz go nie ma.”

Beniemu zrobiło się bardzo przykro. Wyjął kamyk spod łuski i podał go rozwielitce. „Przepraszam – powiedział cicho. – Nie wiedziałem, że do kogoś należy. Chodź, odprowadzę cię na miejsce.” Razem popłynęli do starego głazu, a Benio położył kamyk dokładnie tam, gdzie go znalazł. Rozwielitka uśmiechnęła się i przytuliła go czule.

Kiedy Benio wrócił do groty, poczuł w sercu spokój i ciepło. Zrozumiał, że największym skarbem nie jest posiadanie, ale szacunek dla tego, co wspólne. Tej nocy, gdy księżyc malował srebrne smugi na tafli jeziora, Benio zasnął spokojnie, a wodorosty kołysały go do snu jak miękkie poduszki. W oddali gwiazdy mrugały mu przyjaźnie, jakby mówiły: „Dobrze zrobiłeś, mały karasiu.”

A w głębi jeziora, przy starym głazie, tęczowy kamyk znów błyszczał, czekając na nowe poranki i kolejne przygody. Dobranoc, Benio. Dobranoc, jezioro.