Rybka Gucio i ukryty skarb

— Bajka do czytania —

W najgłębszej toni błękitnego jeziora, gdzie wodorosty tańczyły w rytm podwodnych prądów, mieszkała mała rybka o imieniu Gucio. Gucio miał łuski lśniące jak srebrne monety, ale – co najważniejsze – miał też wielki sekret.

Gucio odkrył zatopioną muszlę pełną błyszczących kamyków. Każdy z nich mienił się innym kolorem – czerwonym, zielonym, a nawet fioletowym. Uwielbiał na nie patrzeć, układać w wzory i liczyć. Nikomu jednak nie pokazywał swojego skarbu, bo bał się, że ktoś mu go zabierze.

Pewnego dnia, gdy Gucio pływał wokół muszli, spotkał swoich przyjaciół – ośmiornicę Olę i kraba Kacpra. Ola machała wesoło ramionami, a Kacper podskakiwał na piasku. „Guciu, chodź się bawić! Zrobimy wyścigi wśród wodorostów!” – zawołali. Ale Gucio tylko pokręcił głową. „Nie mam czasu, muszę pilnować mojego… eee… niczego.” I odpłynął szybko.

Kolejnego dnia Ola i Kacper znów zaprosili Gucia do zabawy. Tym razem chcieli budować podwodny zamek z muszelek. Gucio jednak znów odmówił. „Musicie zrozumieć, mam coś ważnego do roboty” – mruknął i schował się za kamieniem. Przyjaciele westchnęli i poszli się bawić sami. Gucio patrzył na nich z daleka i czuł, jak w brzuszku robi mu się dziwnie pusto, choć przecież miał pełno kamyków.

Wieczorem, gdy jezioro pociemniało, Gucio popłynął do muszli. Nagle usłyszał cichutki płacz. To Ola i Kacper siedzieli smutni pod starym wodorostem. „Dlaczego Gucio nie chce się z nami bawić?” – szeptała Ola. „Może wcale nas nie lubi?” – dodał Kacper. Gucio poczuł, jak bardzo zrobiło mu się przykro. Przecież ich lubił, bardzo! Ale skarb wydawał się taki ważny…

Następnego ranka Gucio podjął odważną decyzję. Popłynął do przyjaciół z wielką muszlą. „Chcę wam coś pokazać” – powiedział nieśmiało. Otworzył muszlę, a kamyki zajaśniały w słońcu. Ola i Kacper otworzyli szeroko oczy. „Ale piękne!” – zawołali. „Możecie wziąć jeden, jeśli chcecie” – zaproponował Gucio. Lecz oni tylko się uśmiechnęli. „My nie chcemy kamyków. My chcemy, żebyś bawił się z nami!” – powiedzieli.

Gucio zrozumiał wtedy, że największym skarbem nie są kamyki, tylko przyjaciele, którzy czekają na niego z otwartymi ramionami. Zamknął muszlę, zostawił ją w kryjówce, a sam dołączył do Oli i Kacpra. Razem zbudowali najwspanialszy podwodny zamek z piasku, a potem ścigali się między wodorostami aż do zachodu słońca. Gucio śmiał się głośno i czuł, że jego serce jest pełne ciepła.

Gdy noc otuliła jezioro, a na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, Gucio wtulił się w miękkie wodorosty. Czuł, jak ciepło przyjaźni rozchodzi się po całym ciele. Jego srebrne łuski migotały delikatnie, a on sam zapadł w słodki sen. Dobranoc, Gucia.