Złotka i tajemnica ula

— Bajka do czytania —

W wielkim, drewnianym ulu na skraju łąki mieszkały setki pszczół. Wśród nich była mała pszczoła o imieniu Złotka, która miała błyszczące skrzydełka i wielkie marzenia. Pewnego dnia postanowiła, że nie będzie zbierać nektaru, tylko zrobi coś wyjątkowego – ale szybko przekonała się, że każda praca w ulu jest ważna.

Złotka wyfrunęła z ula i poleciała w stronę starego dębu. Spotkała tam pszczołę strażniczkę o imieniu Bzykwa, która stała przy wejściu. „Złotka, co robisz? Powinnaś zbierać nektar z polnych kwiatów” – powiedziała Bzykwa. „Ale ja chcę robić coś ważniejszego” – odparła Złotka, strosząc skrzydełka. Złotka spróbowała stać na warcie, ale szybko się znudziła – nie umiała tak długo stać nieruchomo.

Wtedy poleciała do wnętrza ula, gdzie pszczoły robotnice budowały nowe plastry. „Pomogę wam!” – zawołała. Dostała mały kawałek wosku, ale jej odnóża były za słabe, by uformować regularne komórki. „To trudniejsze, niż myślałam” – westchnęła. Stara pszczoła o siwych czułkach, imieniem Miodula, pokiwała głową. „Każda pszczoła uczy się swojej roli. Nie musisz od razu umieć wszystkiego.”

Złotka usiadła zmęczona na plastrze miodu. „Czy mam w ogóle jakiś talent?” – zapytała cicho. Miodula usiadła obok i powiedziała: „Spójrz na te plastry – każdy jest inny, a razem tworzą dom. Ty już umiesz znajdować najsłodsze kwiaty i tańczysz najpiękniej, by pokazać innym drogę. To też jest ważne.” Złotka uniosła głowę. „Naprawdę?”

Następnego ranka Złotka poleciała na łąkę. Zbierała nektar z fioletowych koniczyn i żółtych mleczy, a wracając do ula, wykonała taniec informujący o miejscu z kwiatami. Inne pszczoły patrzyły z uznaniem. „Dzięki tobie mamy pełne spiżarnie” – powiedziała Bzykwa. Złotka poczuła, że jej serduszko rośnie z radości. Zrozumiała, że małe rzeczy też mogą być wielkie.

Wieczorem wszystkie pszczoły zebrały się w ulu. Ściany lśniły od miodu, a powietrze było ciepłe od brzęczenia. Złotka opowiedziała Mioduli o swoim dniu. „Każda pszczoła jest jak nitka w pajęczynie – jedna bez drugiej nie utrzyma ula” – powiedziała Miodula. Złotka przytuliła się do niej i zamknęła oczy.

Kiedy nastała noc, Złotka ułożyła się wygodnie w swojej komórce. Zamknęła oczy, a ciepły brzęk ula kołysał ją do snu. Nad łąką świeciły gwiazdy, a w ulu zapadła cisza. Dobranoc, Złotka. Dobranoc.