Perełka i błyszczący skarb

— Bajka do czytania —

W krystalicznie czystym strumyku, gdzie woda tańczyła w słońcu, mieszkała mała rybka o imieniu Perełka. Jej łuski mieniły się srebrem i błękitem, a w oczach miała zawsze iskierkę ciekawości.

Perełka uwielbiała zbierać błyszczące rzeczy. Każdego ranka pływała wzdłuż strumienia i szukała czegoś wyjątkowego: okrągłego kamyka, który lśnił jak księżyc, listka w kolorze złota, albo małej muszelki z perłowym wnętrzem.

Jej skarbiec rósł z dnia na dzień. Chowała wszystko w swojej kryjówce pod wielkim kamieniem. Często spędzała godziny, podziwiając swoje zbiory, i czuła się bardzo szczęśliwa.

Pewnego dnia spotkała małą żabkę imieniem Skaczek. – Co tam masz? – zapytał Skaczek, zaglądając do kryjówki. Perełka zmarszczyła nosek i szybko zasłoniła skarb płetwką. – To tylko moje rzeczy – odpowiedziała cicho.

Skaczek westchnął i odpłynął. Perełka poczuła dziwny ciężar w sercu. Zaczęła się zastanawiać, czy zabawa samotnie z przedmiotami jest naprawdę fajna. Może lepiej byłoby się nimi podzielić?

Następnego dnia Perełka wyjęła swój najpiękniejszy kamyk – ten okrągły, co lśnił jak księżyc. Popłynęła do Skaczka i powiedziała: – Chcesz zobaczyć? Możemy się nim bawić razem. Skaczek uśmiechnął się szeroko i razem stworzyli grę w podrzucanie kamyka.

Potem przyszły inne rybki i żabki. Perełka pokazała im wszystkie swoje skarby. Okazało się, że muszelka piękniej brzmi, gdy wszyscy do niej szepczą, a złoty listek wiruje wesoło, gdy go podrzucać w grupce.

Gdy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, Perełka poczuła ciepło w brzuszku. Nie miała już całego skarbu tylko dla siebie, ale miała mnóstwo przyjaciół i śmiechu. I to było o wiele więcej niż wszystkie błyszczące rzeczy.

Wieczorem, gdy woda w strumyku stała się cicha i srebrna, Perełka położyła się na miękkim mchu. Jej oczka zamykały się powoli. – Dobranoc, przyjaciele – szepnęła. Nad strumykiem zapaliły się pierwsze gwiazdy, a Perełka zasnęła spokojnie, czując w sercu prawdziwy skarb.