Rybka Perełka i Skarb z Muszli

— Bajka do czytania —

W głębinach błękitnego oceanu, gdzie wodorosty tańczyły w rytm prądów, mieszkała mała, srebrzysta rybka o imieniu Perełka. Jej łuski mieniły się jak miliony maleńkich diamentów, a ogon falował niczym wstążka na wietrze. Perełka uwielbiała pływać wśród kolorowych korali i szukać ukrytych skarbów.

Pewnego dnia, gdy słońce przedzierało się przez taflę wody, Perełka dostrzegła coś niezwykłego w szczelinie skalnej. Błyszczało migotliwym blaskiem! Podpłynęła bliżej i zobaczyła najpiękniejszą muszlę, jaką kiedykolwiek widziała. Była większa od innych, pokryta złotymi wzorami, a z wnętrza dobywał się delikatny, opalizujący blask.

Perełka z zachwytem dotknęła muszli swoją płetwą. Nagle muszla otworzyła się z lekkim trzaskiem, a w środku leżało pięć maleńkich pereł, każda w innym kolorze: różowa, niebieska, zielona, żółta i fioletowa. Perełka zamarła z wrażenia – to był prawdziwy skarb! Chciała schować perełki dla siebie, aby móc na nie patrzeć każdego dnia.

Jednak gdy Perełka już miała odpłynąć, przypomniała sobie o swoich przyjaciołach: małym krabiku Krabusiu i rybce Bąbelku, którzy uwielbiali się z nią bawić. Pomyślała, że patrzenie na perełki w samotności nie będzie takie wspaniałe, jeśli nikt nie będzie się z nią cieszył. „Może podzielę się z nimi?” – szepnęła do siebie niepewnie.

Podpłynęła najpierw do Krabusia, który grzebał w piasku. „Popatrz, co znalazłam!” – zawołała, pokazując perełki. Oczka Krabusia zrobiły się wielkie ze zdziwienia. „Są cudowne! Ale chcesz mi jedną podarować?” – zapytał nieśmiało. Perełka zawahała się przez chwilę, ale potem uśmiechnęła się szeroko i dała mu zieloną perełkę. Krabuś aż podskoczył z radości.

Następnie popłynęła do Bąbelka, który buszował w wodorostach. Gdy zobaczył niebieską perełkę, zaczął kręcić ogonem w kółko. „Dziękuję, Perełko! To najpiękniejszy prezent!” Perełka poczuła, jak w jej serduszku robi się ciepło – dużo cieplej, niż gdyby perełki zostały tylko u niej. Zrozumiała, że dawanie sprawia więcej radości niż posiadanie.

Zostały trzy perełki. Perełka postanowiła dać żółtą małej ośmiornicy Okto, która była smutna, bo zgubiła swój ulubiony kamyk. Okto uśmiechnęła się szeroko i zaprezentowała taniec mackami. Perełka oddała też różową muszelce opiekunce, która zawsze pomagała małym rybkom znaleźć drogę do domu. A fioletową postanowiła zostawić dla siebie – na pamiątkę tego dnia, który nauczył ją, że prawdziwe bogactwo to dzielenie się z innymi.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzontem, a woda stawała się coraz ciemniejsza, Perełka wróciła do swojej kryjówki wśród koralowców. Położyła fioletową perełkę obok siebie i zamknęła oczy. Fale nuciły jej kołysankę, a gwiazdy migotały na niebie, odbijając się w tafli oceanu. Perełka uśmiechnęła się przez sen, wiedząc, że ma wspaniałych przyjaciół i że dzielenie się to największy skarb ze wszystkich. Dobranoc, mała rybko. Dobranoc, oceanie.