Bajka o rybce, która znalazła skarb

— Bajka do czytania —

W błękitnym jeziorze, gdzie woda była czysta jak kryształ, mieszkała mała, złota rybka o imieniu Kasia. Kasia miała łuski lśniące jak słońce i ogonek, który machał radośnie, gdy tylko kogoś spotkała. Każdego ranka Kasia pływała wśród trzcin i wodorostów, szukając przygód.

Pewnego dnia, gdy Kasia nurkowała głębiej niż zwykle, jej oczka dostrzegły coś błyszczącego na dnie. To była perła – okrągła, gładka i mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy. Kasia zamarła z zachwytu. Podpłynęła bliżej, dotknęła perły płetwką i poczuła, jakby trzymała w pyszczku małe słońce.

– Jakie to piękne! – szepnęła Kasia. – To będzie mój skarb, nikt inny go nie znajdzie.

Schowała perłę w swojej kryjówce pod wielkim kamieniem. Codziennie do niej wpływała, patrzyła na blask i cieszyła się sama. Jednak po kilku dniach coś zaczęło jej nie pasować. Perła wciąż błyszczała, ale w serduszku Kasi robiło się jakoś pusto.

– Dlaczego nie czuję się szczęśliwa? – zapytała kamyk, który leżał obok. Kamyk odpowiedział szeptem: – Skarb jest radością, kiedy się nim dzielisz, mała rybko.

Kasia zastanowiła się długo. Potem popłynęła do swojego przyjaciela, ślimaka Franka. – Franku, chcesz zobaczyć mój skarb? – zapytała. Franek uśmiechnął się i razem podpłynęli do kryjówki. Gdy ujrzał perłę, westchnął z zachwytu. – Jaka piękna! – powiedział. Kasia poczuła, że jej serduszko zrobiło się cieplejsze.

Potem zaprosiła jeszcze żabkę Zosię i raka Roberta. Wszyscy siedzieli w kółku, oglądali perłę i opowiadali historie. Śmiali się i pluskali wodą. Kasia zrozumiała, że największym skarbem nie jest perła, ale chwile spędzone z przyjaciółmi.

Gdy zapadł wieczór, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kasia położyła perłę na miękkim mchu, żeby wszyscy mogli ją podziwiać. Sama zasnęła kołysana delikatnym prądem wody, czując w serduszku spokój i radość. A nad jeziorem gwiazdy mrugały przyjaźnie, jakby mówiły: „Dobranoc, mała rybko. Śpij dobrze.”