Mała rybka i tęczowa łuska

— Bajka do czytania —

W głębinach ciepłego, błękitnego morza, gdzie wodorosty tańczyły jak zielone wstążki, mieszkała mała rybka o imieniu Koral.

Koral miał łuski we wszystkich kolorach tęczy – od słonecznego żółtego po głęboki fiolet, i od zawsze to było jego największym skarbem. Ale kiedy pływał do szkoły wśród raf, inne rybki czasem się z niego śmiały, bo on świecił inaczej niż one.

Pewnego dnia, podczas zabawy w chowanego między koralowcami, Koral schował się tak dobrze, że nikt nie mógł go znaleźć. Jego przyjaciel, żółwik Stefan, bardzo się zmartwił i pływał w kółko, wołając: „Koral! Gdzie jesteś?”.

Nagle spoza wodorostów wypłynęła złota rybka, która nie miała łusek w ogóle – jej skóra była gładka jak szkiełko. „Widziałam, jak mała tęczowa rybka zniknęła w muszli” – powiedziała cicho. To była Lila, nowa w szkole.

Koral wychylił głowę z muszli: „Dziękuję, Lilo. Czemu inni się ze mnie śmieją, a ty pomagasz?”. Lila odpowiedziała: „Bo ja też jestem inna. Nie mam łusek, ale to wcale nie znaczy, że jestem gorsza. Każdy ma coś wyjątkowego, nawet jeśli tego nie widać od razu”.

Od tego dnia Koral i Lila pływali razem, a jej opowieść o tym, jak ważne jest pomaganie innym, rozeszła się po rafie. Nawet te rybki, które się śmiały, zaczęły podziwiać kolory Korala, bo zobaczyły, że jego inność sprawia, że rafa jest piękniejsza.

Pod wieczór Koral odpłynął do swojego domku wśród koralowców. Wziął głęboki oddech morskiej wody i pomyślał: „Wszyscy jesteśmy inni – i to jest w porządku. Ważne, żeby być dobrym przyjacielem”.

Nad morzem zapadła cisza, a małe rybki położyły się spać w swoich łóżkach z muszelek. Gwiazdy odbijały się w falach, a Koral zamknął oczy, czując, jak morze kołysze go do snu. Dobranoc, mała rybko. Śpij spokojnie.