Bajka o rumcajsie, który szukał zapomnianej melodii

— Bajka do czytania —

W głębi starego lasu, wśród mchu i paproci, mieszkał mały rumcajs o imieniu Rubinek. Miał zielony kubraczek z liści klonu i czapkę z żołędzia, a jego oczy błyszczały jak krople rosy o poranku. Każdego ranka budził ptaki swoim gwizdaniem, a wieczorem kołysał kwiaty do snu delikatnym szumem.

Pewnego dnia Rubinek obudził się i poczuł, że w lesie brakuje czegoś ważnego. Ptaki śpiewały ciszej niż zwykle, a strumyk płynął bez swojego radosnego plusku. „Coś jest nie tak” – pomyślał rumcajs i postanowił wyruszyć na poszukiwanie zaginionej melodii, która dawniej wypełniała las harmonią. Wziął ze sobą mały dzwoneczek, który dostał od mamy, i ruszył w głąb boru.

Po drodze spotkał wiewiórkę Kasię, która smutno zwijała ogonkiem. „Rubinku, zgubiłam moją ulubioną szyszkę, a w niej chowałam wesołe nutki” – powiedziała. Rumcajs nie miał szyszki, ale przypomniał sobie, że w jego dzwoneczku mieszka delikatna melodia. Zadzwonił nim lekko, a z dźwięku wyfrunęły trzy iskierki, które zaprowadziły ich na polanę pełną mchu.

Tam, pod starym dębem, leżała szyszka, a obok niej płakał mały jeżyk Igiełka. „Nie mogę wrócić do domu, bo zasłoniłem sobie drogę wielkim kamieniem” – szlochał. Rubinek z Kasią spojrzeli na siebie i bez słowa zaczęli pchać kamień. Dzwoneczek zadzwonił jeszcze raz, a z jego dźwięku wyskoczyły dwa skrzaty, które pomogły im przesunąć głaz. Jeżyk uściskał wszystkich i pobiegł do norki.

Wędrując dalej, rumcajs usłyszał ciche pukanie – to dzięcioł Stukot próbował wykuć nową dziuplę, ale dziób mu się ślizgał po korze. „Potrzebuję odrobiny żywicy, żeby się przykleić” – wyjaśnił. Rubinek zdjął swoją czapkę z żołędzia, a z niej wypadła kropelka złotej żywicy, którą mama schowała na wszelki wypadek. Dzięcioł posmarował dziób i zaczął kuć wesołą piosenkę.

Nagle las wypełnił się dźwiękami – ptaki zaśpiewały głośniej, strumyk zaszumiał radośnie, a liście zaszeleszczyły w takt melodii. Rubinek zrozumiał, że zapomniana melodia nie była jedną nutą, ale harmonią wszystkich mieszkańców lasu. Każdy, kogo spotkał, dodał swoją cząstkę – iskierkę, skrzata, kropelkę – i razem stworzyli coś pięknego.

Kiedy słońce zaczęło chować się za horyzont, rumcajs wrócił do swojego mchu. Położył dzwoneczek obok siebie i wsłuchał się w ciszę. Wiedział, że melodia wróciła na dobre, bo teraz grała w sercach wszystkich przyjaciół. Zamknął oczy, a gwiazdy nad lasem zaczęły mrugać do niego jak małe dzwoneczki na niebie.