Bajka o Rudolfie i gwiazdkowej nocy

— Bajka do czytania —

Mały renifer Rudolf mieszkał w lesie pełnym świerków i brzóz. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, ciekawe oczy. Każdego wieczoru, przed snem, lubił siadać na pagórku i patrzeć w niebo pełne gwiazd.

Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Rudolf usłyszał cichutkie pukanie. To mały dzięcioł Tupot stukał w pień sosny, ale nie mógł znaleźć żadnego robaczka na kolację. "Pomóż mi, Rudolfzie!" – zapiszczał. Rudolf rozejrzał się i wskazał łagodnie nosem na starą wierzbę, gdzie zawsze było pełno chrząszczy. Dzięcioł podziękował i odleciał szczęśliwy.

Następnego dnia Rudolf spotkał wiewiórkę Zwinikę, która zgubiła swoje zapasy orzechów. "Nie mogę ich znaleźć!" – martwiła się. Rudolf przypomniał sobie, że widział je pod krzakiem jeżyn. Razem je odkopali, a Zwinika podzieliła się garścią.

Gdy zapadł wieczór, Rudolf usłyszał ciche szlochy. To była sarenka Mela, która nie mogła znaleźć drogi do domu. Rudolf poprowadził ją przez znajome ścieżki, aż do mamy, która czekała z przytuleniem. Mela uśmiechnęła się przez łzy.

Tej nocy Rudolf wrócił na swój pagórek. Gwiazdy świeciły jaśniej niż zwykle. Nagle zobaczył, że jedna z nich lśni wyjątkowo mocno. To była gwiazdka za każdy dobry uczynek. Rudolf zrozumiał, że pomaganie innym to najpiękniejsza rzecz na świecie.

Położył się na miękkim mchu, a chłodny wietrzyk głaskał go po nosku. Zamknął oczy i usłyszał, jak gwiazdy szepczą mu dobranoc. Czuł się lekki i spokojny.

Wkrótce sen przyszedł jak delikatna pajęczyna, otulając Rudolfa ciepłem. Śniło mu się, że wszystkie zwierzęta z lasu śpiewają mu piosenkę o przyjaźni.

A nad lasem, na niebie, rozwiesiła się srebrna poświata – jak kocyk z gwiazd. Rudolf spał cichutko, a wokół niego panowała cisza. Dobranoc, mały reniferku.