Ptaszek i dwa drzewa

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, gdzie słońce przebijało się przez korony drzew, rosły dwa niezwykłe drzewa. Jedno było starym, potężnym dębem o szorstkiej korze i mocnych gałęziach. Drugie – smukłą brzozą o srebrzystej korze i delikatnych liściach. Mieszkał w nich mały, puszysty ptaszek, który każdego ranka budził je swoim śpiewem.

Dąb i brzoza bardzo się kochały. Codziennie rano witały się szelestem liści, a ptaszek siadał na gałęzi i śpiewał im wesołe piosenki. Drzewa czuły się szczęśliwe, mając ptaszka blisko siebie. Ptaszek też był szczęśliwy – miał dwa domy, dwa cienie i dwa szepty wiatru.

Pewnego dnia drzewa zauważyły, że ich korzenie zaczynają się plątać, a gałęzie dotykają się tak mocno, że nie mają miejsca, by rosnąć dalej. – Musimy się rozdzielić – szepnął dąb do brzozy. – Każde z nas potrzebuje więcej słońca i wody. Ale nie martw się, mały ptaszku – powiedziały oba drzewa. – Nasza miłość do ciebie nigdy się nie zmieni.

Ptaszek zatrzepotał skrzydełkami ze smutkiem. – Czy to znaczy, że już nie będziecie razem? – zapytał. – Będziemy osobno, ale wciąż będziemy cię kochać – odpowiedziała brzoza. – Będziesz mógł latać między nami i śpiewać nam obu. Ptaszek pomyślał chwilę, po czym powiedział: – Dobrze, zbuduję dwa gniazda – jedno u ciebie, dębie, i drugie u ciebie, brzozo.

I tak ptaszek zaczął budować. Na dębie uwił gniazdko z mchu i gałązek, a na brzozie – z trawy i piórek. Codziennie rano latał najpierw do dębu, potem do brzozy, a wieczorem siadał na najwyższej gałęzi i śpiewał im na dobranoc. Czuł, że ma dwa ciepłe domy i dwa serca, które biją dla niego.

Z czasem ptaszek zauważył, że choć drzewa stoją daleko od siebie, ich gałęzie wyciągają się w jego stronę, a liście szumią do siebie przy każdym podmuchu wiatru. Zrozumiał, że miłość nie potrzebuje jednego miejsca – może rosnąć w dwóch sercach jednocześnie. I że on sam jest mostem, który łączy te dwa światy.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc zawisł nisko nad lasem, ptaszek usiadł w swoim gniazdku na brzozie. Czuł się bezpieczny i kochany. Spojrzał w niebo – nad koronami drzew migotały dwie jasne gwiazdy. – To oczy dębu i brzozy – pomyślał. – Patrzą na mnie z oddali, ale czuję je blisko. Wiatr zanucił cichą kołysankę, a ptaszek zamknął oczy. Wiedział, że niezależnie od tego, jak daleko są drzewa, w jego sercu wciąż są razem. I zasnął spokojnie, otulony ciepłem dwóch domów.