Jak mały borsuk nauczył się myśleć

— Bajka do czytania —

W niewielkim, przytulnym lesie mieszkał mały borsuk o imieniu Tupcio. Miał miękkie, szare futerko i zawsze ciekawie rozglądał się dookoła. Pewnego razu, idąc leśną ścieżką, znalazł dziwny przedmiot: okrągły, lśniący i dziwnie ciepły.

Tupcio przykucnął i przyjrzał mu się z bliska. „Co to może być?” – pomyślał. Było gładkie jak kamień, ale jaśniało delikatnym blaskiem. Wiewiórka Kicia przeskoczyła z gałęzi i powiedziała: „To pewnie gwiazda, która spadła z nieba!”. Tupcio nie był jednak pewien.

Poszedł do mądrej sowy Zosi, która mieszkała w starym dębie. Sowa Zosia miała okulary na dziobie i bardzo lubiła zagadki. „Mój drogi,” powiedziała, „aby coś zrozumieć, trzeba zadać sobie pytania. Co wiesz o tym przedmiocie?”.

Tupcio zastanowił się. „Jest okrągłe, lśniące i ciepłe. Leży na mchu, pod promieniami słońca. Słońce grzeje!” – wykrzyknął. Sowa Zosia uśmiechnęła się: „A więc to nie gwiazda, tylko… coś, co ogrzewa się w słońcu. Pomyśl dalej.”.

Borsuk zamknął oczy i wyobraził sobie wszystkie okrągłe rzeczy, które znał. Kamienie, żołędzie, a nawet kałuże. Nagle przypomniał sobie, że w pobliżu jest polana, na której dzieci zostawiają zabawki. „To może być szklana kula!” – powiedział.

Pobiegł na polanę. Rzeczywiście, na ławce leżała druga taka kula, a obok kartka z napisem: „Zgubiona kula do gry”. Tupcio uśmiechnął się szeroko. Udało mu się rozwiązać zagadkę dzięki swojemu rozumowaniu!

Wieczorem wrócił do nory i opowiedział mamie swoją przygodę. Mama pogłaskała go po nosku i powiedziała: „Widzisz, synku, myślenie to klucz do odkrywania świata. Zawsze zadawaj pytania i szukaj odpowiedzi.”.

Zmęczony po dniu pełnym wrażeń, Tupcio położył się na swoim posłaniu. Przez okno nory widać było prawdziwe gwiazdy na niebie. Mrucząc kojącą melodię, zamknął oczy i zasnął spokojnie.