Latarnia Stella i światła Rotterdamu

— Bajka do czytania —

W samym sercu Rotterdamu, nad szeroką rzeką Maas, stała sobie mała latarnia morska o imieniu Stella. Każdej nocy jej światło tańczyło na falach, prowadząc statki bezpiecznie do portu. Stella uwielbiała swoją pracę, ale ostatnio jej lampa zaczęła przygasać. Z każdym dniem robiła się coraz słabsza i smutniejsza, bo bała się, że już nikomu nie pomoże.

Pewnego wieczoru Stella postanowiła poszukać pomocy. Wyruszyła wzdłuż brzegu i spotkała Most Erazma, który rozkładał swoje stalowe ramiona nad rzeką. „Drogi Moście” – powiedziała Stella – „moje światło gaśnie, a nie wiem, co robić”. Most uśmiechnął się życzliwie i rzekł: „Każde z nas ma w sobie iskrę. Ja świecę, bo łączę ludzi. Ty świecisz, by dawać nadzieję. Pamiętaj o tym”.

Stella podziękowała, ale wciąż czuła niepokój. Poszła dalej, mijając stare magazyny i nowoczesne wieżowce, aż dotarła do wiatraka, który spokojnie obracał skrzydłami na wietrze. „Wiatraku, mój blask słabnie, a ja tak bardzo chcę być silna” – wyszeptała. Wiatrak przystanął na chwilę i odpowiedział: „Siła nie bierze się tylko z mocy, ale z wytrwałości. Gdy wiatr ucicha, ja czekam cierpliwie. Ty też możesz odpocząć, a potem znów zabłysnąć”.

Stella poczuła się trochę lepiej, ale wciąż brakowało jej światła. Nagle usłyszała cichy plusk wody. To była mała latarnia z kutra rybackiego, która kołysała się na falach. „Hej, Stello!” – zawołała. „Widziałam, jak każdej nocy świecisz dla nas wszystkich. Nie potrzebujesz wielkiej lampy – twoje serce już jest pełne blasku. Pomyśl o tych, którym pomogłaś, a twoje światło wróci”.

Stella zamknęła oczy i przypomniała sobie wszystkie statki, które bezpiecznie dotarły do portu, i uśmiechy ludzi patrzących na jej migoczącą poświatę. Poczuła ciepło w środku, które powoli rozchodziło się po całej latarni. Gdy otworzyła oczy, jej lampa rozbłysła jaśniej niż kiedykolwiek – nie dzięki nowym żarówkom, ale dzięki miłości i wspomnieniom, które nosiła w sercu.

Od tamtej pory Stella co wieczór zapalała swoje światło z radością. Wiedziała, że nawet gdy burze nad Rotterdamem szalały, a wiatr wył, ona zawsze może liczyć na przyjaciół i na swoją własną siłę. Most, wiatrak i latarenka z kutra często ją odwiedzali, a dzieci z okolicznych domów machały do niej ze swoich okien.

Gdy zapadła noc, a gwiazdy rozsypały się nad miastem jak złote okruchy, Stella zamrugała swoim ciepłym blaskiem i wyszeptała: „Dobranoc, Rotterdamie. Dobranoc, przyjaciele. Śpijcie spokojnie, dopóki ja stoję na straży”. I wszystkie światła w porcie odpowiedziały jej cichym, migoczącym echem, które kołysało miasto do snu.