Roszpuncza i ptasi przyjaciel

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała dziewczynka o imieniu Roszpuncza. Jej włosy były bardzo, bardzo długie – sięgały aż do samej ziemi. Każdego ranka czesała je złotym grzebieniem i zaplatała w gruby warkocz. Lubiła, gdy włosy lśniły w słońcu jak promienie.

Pewnego dnia Roszpuncza usłyszała ciche świergotanie. Wyjrzała przez okno i zobaczyła małego ptaszka, który trzymał w dzióbku gałązkę. Próbował dotrzeć do gniazda na dachu, ale był za słaby, aby podlecieć wysoko.

Roszpunczy zrobiło się żal ptaszka. Pomyślała: „Jak mogę mu pomóc?”. Spojrzała na swoje długie włosy i wpadła na pomysł. Rozplotła warkocz i zaczęła splatać go jeszcze mocniej, tak aby powstała długa, mocna lina.

Najpierw bała się, że włosy się splączą albo poplączą. Ale pomyślała o ptaszku i postanowiła spróbować. Ostrożnie spuściła warkocz przez okno. Ptaszek zobaczył go i po chwili usiadł na samym końcu.

Roszpuncza delikatnie podciągnęła warkocz do góry. Ptaszek czuł się bezpiecznie. Kiedy dotarł do okna, zaświergotał radośnie i poleciał do swojego gniazda na dachu. Roszpuncza uśmiechnęła się – udało się!

Niedługo potem inne zwierzęta też zaczęły prosić o pomoc. Wiewiórka chciała dostać się na wyższą gałąź, a mały zajączek nie mógł wrócić do norki. Roszpuncza za każdym razem spuszczała swój warkocz i pomagała im.

Gdy zapadł wieczór, Roszpuncza była bardzo zmęczona, ale szczęśliwa. Jej włosy były trochę potargane, ale wcale się tym nie martwiła. Położyła się do łóżka, a warkocz spoczął obok niej na poduszce.

Przez okno widać było gwiazdy. Roszpuncza szepnęła: „Dobranoc, ptaszku. Dobranoc wszystkim.” I zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwe piękno tkwi w dobrym sercu.