Bajka o roszpunce, która nie chciała być zamknięta

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku otoczonym zielonymi wzgórzami, mieszkała dziewczynka o imieniu Roszpunka. Nie była jednak zwykłą dziewczynką – miała długie, złote włosy, które sięgały aż do ziemi, a w jej oczach mieszkała ciekawość świata.

Roszpunka mieszkała w wysokiej wieży, którą zbudował jej ojciec, aby chronić ją przed niebezpieczeństwami. Każdego ranka dziewczynka wyglądała przez okno i obserwowała, jak ptaki tańczą w powietrzu, a dzieci z miasteczka bawią się na łące. Często wzdychała: – Chciałabym choć raz pobiegać po tych zielonych trawach!

Pewnego dnia, kiedy słońce świeciło wyjątkowo jasno, do wieży przyleciał mały, niebieski ptaszek. Usiadł na parapecie i zaćwierkał wesoło. – Jesteś smutna? – zapytał z ciekawością. – Tak – odpowiedziała Roszpunka. – Nie mogę zejść na dół, bo tata mówi, że świat jest niebezpieczny.

Ptaszek zatrzepotał skrzydełkami. – A może chcesz zobaczyć, co jest za wzgórzami? Znam tajemne przejście! Roszpunka uśmiechnęła się po raz pierwszy od wielu dni. – Naprawdę? – szepnęła. Razem z ptaszkiem wymyślili plan: każdego popołudnia, kiedy tata był w pracy, dziewczynka splatała ze swoich włosów długą linę, a ptaszek uczył jej, jak po niej schodzić.

Po tygodniu prób Roszpunka w końcu zeszła na ziemię. Czuła pod stopami miękką trawę i słyszała szum wiatru. – Jaki piękny jest ten świat! – zawołała. Spotkała dzieci z miasteczka, które zaprosiły ją do wspólnej zabawy w chowanego. Biegała, śmiała się i czuła, że jej serce jest lekkie jak piórko.

Jednak gdy wróciła do wieży na noc, zastała tatę zdenerwowanego. – Gdzie byłaś? – zapytał surowo. Roszpunka spuściła wzrok. – Poszłam na łąkę, tato. Tam są dzieci, które mnie zaprosiły. Nie czułam się bezpieczna – dodała cicho. Tata westchnął i usiadł obok niej. – Bałem się o ciebie, córeczko. Ale widzę, że jesteś odważniejsza, niż myślałem.

Następnego dnia tata zdjął kłódkę z drzwi wieży i pozwolił Roszpunce wychodzić na spacer, jeśli tylko będzie wracać przed zmrokiem. Dziewczynka nauczyła się, że bycie odważnym nie znaczy, że nie można się bać – to znaczy, że robi się to, co słuszne, mimo strachu. A przyjaźń z ptaszkiem pokazała jej, że pomoc innych może zdziałać cuda.

Tej nocy Roszpunka leżała w swoim łóżku, a przez okno wpadały promienie księżyca. Ptaszek siedział na parapecie i nucił cichą melodię. – Jutro znów pójdziemy na łąkę – szepnęła Roszpunka i zamknęła oczy. Wkrótce zapadła w spokojny sen, a gwiazdy na niebie migotały jak iskierki przyjaźni.