Roszpunka i kamyk przyjaźni

— Bajka do czytania —

W wysokiej wieży, na skraju pagórkowatej łąki, mieszkała dziewczynka o imieniu Roszpunka. Jej włosy były tak długie i złote, że sięgały aż do samej ziemi, a kiedy świeciło słońce, lśniły jak pajęczyna z miodu. Roszpunka uwielbiała patrzeć przez okno na wielki, zielony ogród, w którym rosły kwiaty i krzewy pełne jagód.

Pewnego wieczoru, gdy Roszpunka wyglądała przez okno, zobaczyła coś niezwykłego. Mały, szary jeżyk kulił się pod krzakiem malin i cicho popiskiwał. Był sam i najwyraźniej się bał. Roszpunka nie mogła go tak zostawić. Szybko spuściła swój długi warkocz w dół wieży i zeskoczyła na ziemię.

Podbiegła do jeżyka i delikatnie go pogłaskała. Jeżyk drżał, ale gdy poczuł ciepło jej dłoni, uspokoił się. 'Nie bój się, pomogę ci' – szepnęła Roszpunka. Zauważyła, że jeżyk ma kolec zaplątany w suchą gałązkę. Ostrożnie go uwolniła.

Jeżyk z wdzięcznością spojrzał na Roszpunkę. Okazało się, że potrafi mówić ludzkim głosem! 'Dziękuję ci, dobra dziewczynko. Jestem Jerzy, zgubiłem drogę do mojej norki. Twoje serce jest tak jasne jak twoje włosy.' Roszpunka uśmiechnęła się szeroko. Zaproponowała, że odprowadzi Jerzego do domu.

Szli razem przez ogród, a Roszpunka opowiadała Jerzemu o gwiazdach, które co wieczór ogląda z okna. Jerzy powiedział jej, że każda gwiazda to dobry uczynek, który ktoś komuś zrobił. Im więcej dobrych uczynków, tym więcej gwiazd. Roszpunka bardzo chciała, żeby na niebie było jak najwięcej gwiazd.

Gdy dotarli do norki Jerzego, pod ziemią, pod wielkim dębem, jeżyk podziękował Roszpunce i dał jej mały, błyszczący kamyk. 'To kamyk przyjaźni', powiedział. 'Zawsze będzie ci przypominał, że pomaganie innym czyni nas bogatymi w sercu.' Roszpunka schowała kamyk do kieszonki swojej sukienki.

Wróciła do wieży, wdrapała się po swoim warkoczu i położyła się do łóżka. Przez okno widziała, jak na niebie pojawiają się nowe, jasne gwiazdy. Wiedziała, że jedna z nich jest właśnie od niej i od Jerzego. Uśmiechnęła się i zamknęła oczy.

Cisza ogarnęła ogród, tylko księżyc kołysał się nad wieżą. Roszpunka szeptała do swojego kamyka przyjaźni: 'Dobranoc, Jerzy. Dobranoc, gwiazdy.' I powoli, miarowo, zasnęła snem pełnym ciepłych, złotych snów.