Roszpuncza i gwiazda cierpliwości

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka o imieniu Roszpuncza. Miała długie, złote włosy, które lśniły w słońcu jak promienie słoneczne. Ale Roszpuncza miała też sekret – każdego wieczoru, gdy kładła się spać, jej włosy zaczynały cicho szeptać.

Pewnego dnia Roszpuncza zauważyła, że pod jej oknem rośnie mała, błękitna roślinka. Była taka drobna i delikatna, że wyglądała jakby zaraz miała zniknąć. Dziewczynka bardzo chciała, żeby zakwitła, ale roślinka była jeszcze maleńka.

„Może podleję ją magiczną wodą z moich włosów?” – pomyślała Roszpuncza. Wzięła kroplę rosy, która spadła z jej włosów, i delikatnie skropiła roślinkę. Ta zadygotała i urosła odrobinę – ale wciąż była malutka.

Następnego ranka Roszpuncza znów podeszła do okna. Roślinka miała nowy listek, ale wciąż nie kwitła. Dziewczynka westchnęła: „Kiedy wreszcie zakwitniesz? Chcę cię pokazać wszystkim przyjaciołom!”. Roślinka odpowiedziała cichutkim szeptem: „Musisz poczekać. Każdy kwiat ma swój czas.”

Roszpuncza nie lubiła czekać. Chciała, żeby wszystko działo się szybko. Ale postanowiła spróbować. Każdego dnia podlewała roślinkę, mówiła jej miłe słowa i śpiewała kołysanki. A roślinka rosła powoli, dzień po dniu.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wisiał wysoko na niebie, roślinka rozkwitła. Jej płatki były błękitne jak niebo, a w środku świeciła maleńka, srebrna gwiazdka. Roszpuncza aż zapiszczała z radości. „Jesteś najpiękniejszym kwiatem na świecie!” – szepnęła.

Wtedy kwiatek przemówił: „Dziękuję, Roszpunczo. Twoja cierpliwość sprawiła, że jestem taki piękny. Pamiętaj, że najpiękniejsze rzeczy potrzebują czasu.” Dziewczynka przytuliła kwiatek i zrozumiała, że czekanie może być dobre.

Tej nocy Roszpuncza położyła się spać, a jej złote włosy otuliły ją jak kocyk. Na parapecie stał błękitny kwiatek, który świecił w ciemności. Dziewczynka zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, mój mały przyjacielu.” Gwiazdy na niebie mrugały do niej, a sen przyszedł cicho i spokojnie.