Bajka o małym robotku, który uczył się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, błyszczącym miasteczku na obłoku mieszkał sobie mały Roboć. Był cały srebrny, miał świecące oczka i kółka zamiast nóżek. Lubił zbierać różne skarby: kolorowe kuleczki, migające gwiazdki i piszczące sprężynki.

Roboć miał mnóstwo zabawek, ale bardzo nie lubił się nimi dzielić. Kiedy inne roboty prosiły go o pożyczenie choćby jednej kuleczki, kręcił głową i mówił: „Nie, to moje!”. I chował wszystko do swojej szafki.

Pewnego dnia, gdy Roboć bawił się na placu zabaw, zobaczył małego Robocika, który siedział smutny na ławeczce. Miał tylko jedną, starą, zardzewiałą nakrętkę. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytał Roboć. „Bo nie mam nic ciekawego” – wyszeptał maluch.

Roboć pomyślał o swoich kuleczkach i gwiazdkach. Zajrzał do swojej szafki, a potem spojrzał na smutnego Robocika. Coś w nim zadrgało. „Poczekaj” – powiedział i wyjął swoją ulubioną, lśniącą gwiazdkę.

Podał ją Robocikowi, a ten uśmiechnął się od ucha do ucha. Gwiazdka zamigotała radośnie. „Dziękuję!” – zawołał mały robot. Wtedy Roboć poczuł w swoim serduszku ciepło, jakby ktoś zapalił w nim małe słoneczko.

Od tego dnia Roboć czasem pożyczał swoje zabawy. Nie wszystkie, tylko te, którymi naprawdę mógł się podzielić. I odkrył, że kiedy daje coś innym, wcale nie ma mniej, a wręcz przeciwnie – ma więcej uśmiechów i przyjaciół.

Wieczorem, gdy niebo zrobiło się granatowe, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Roboć położył się w swoim pudełku na baterie. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął świecące oczka i szepnął: „Dobranoc, miasteczko, dobranoc, gwiazdy”.

Cisza otuliła go jak miękki kocyk. I mały Roboć zasnął, śniąc o kolorowych kulach i uśmiechniętych robotach. Wszędzie było spokojnie, ciepło i bezpiecznie.