Błysk i Zygzak – naprawa przyjaźni

— Bajka do czytania —

W warsztacie pana Zębatki mieszkały dwa roboty: Błysk – srebrny, szybki jak iskra, i Zygzak – niebieski, trochę zapominalski, ale bardzo dobry. Każdego dnia pomagali w naprawach, ale pewnego ranka Zygzak przestał działać. Jego oczy zgasły, a koła zablokowały się z głośnym „zgrzyt!”.

Błysk bardzo się zmartwił. Podbiegł do przyjaciela i szturchnął go delikatnie. – Zygzaku, obudź się! – zawołał. Ale Zygzak milczał. Błysk spojrzał na jego wnętrze: pordzewiała sprężyna, poluzowana śrubka i… pusty akumulator. „To nic trudnego” – pomyślał Błysk i zabrał się do pracy.

Najpierw wyjął rdzeń pamięci Zygzaka – małą, świecącą kulkę, która trzymała wszystkie wspomnienia. Musiał ją wyczyścić z kurzu. – Uważaj, żeby nie zgubić żadnego wspomnienia – szepnął do siebie. Potem wyjął starą sprężynę i włożył nową, którą znalazł w skrzynce z częściami. To było trudne, bo sprężyna nie chciała wskoczyć na miejsce.

Błysk próbował i próbował, ale sprężyna wyskakiwała za każdym razem. Zrobiło mu się gorąco od wysiłku. – Dlaczego to nie działa? – westchnął. Wtedy usłyszał cichy głos pana Zębatki: „Cierpliwości, Błysku. Przyjaciele potrzebują czasu i troski”. Błysk wziął głęboki wdech i spróbował jeszcze raz, powoli i dokładnie. Tym razem sprężyna wskoczyła idealnie.

Potem przyszedł czas na akumulator. Błysk podłączył kablami swój własny zapas energii, by naładować Zygzaka. Czuł, jak jego bateria słabnie, ale nie przestawał. – Pomagam przyjacielowi – mruczał. Po chwili oczy Zygzaka zaczęły migać, a potem zaświeciły ciepłym, niebieskim światłem. Błysk odetchnął z ulgą.

– Dziękuję, Błysku – powiedział Zygzak cicho. – Czułem się taki samotny w ciemności, ale ty mnie znalazłeś. Błysk uśmiechnął się: – Przyjaciele zawsze są dla siebie. Od tej pory Zygzak starał się lepiej dbać o swoje części, a Błysk uczył się cierpliwości. Codziennie razem naprawiali inne zabawki, śmiejąc się i pomagając sobie.

Gdy zapadł wieczór, roboty usiadły na parapecie warsztatu. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a księżyc świecił srebrzyście. – Czas na sen – powiedział pan Zębatka, gasząc światło. Błysk i Zygzak wtulili się w swoje kąciki, słuchając tylko cichego cykania świerszczy. Cisza otuliła ich jak miękki koc.

– Dobranoc, Zygzaku – szepnął Błysk. – Dobranoc, przyjacielu – odpowiedział Zygzak. I oba roboty zamknęły oczy, marząc o nowych przygodach, które znów przeżyją razem. Gwiazdy nad warsztatem mrugały im na dobranoc, a noc była spokojna i ciepła.