Robuś i iskierka przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, srebrnym miasteczku Robotowo mieszkał Robuś – malutki robot z okrągłymi, niebieskimi oczami i śrubką na czubku głowy. Robuś uwielbiał porządek i zawsze chciał wszystko robić idealnie. Każdego dnia polerował swoje kółka, czyścił antenkę i sprawdzał, czy jego program działa bezbłędnie.

Pewnego ranka Robuś usłyszał dziwny dźwięk: cyk, cyk, cyk. To Złotek, robot z sąsiedztwa, który utknął w błocie po deszczu. – Pomóż! – pisnął Złotek. Robuś zawahał się. – Ale ja mam dziś trenować do turnieju „Najlepszy Robot Roku” – pomyślał i prawie odwrócił się na pięcie.

Jednak coś w nim drgnęło. Przypomniał sobie, jak kiedyś sam potrzebował pomocy i dostał ją od starszego robota. – No dobrze – burknął i podjechał bliżej. Próbował pchać, ciągnąć, a nawet użyć swojego magnetycznego ramienia. Błoto było śliskie i za każdym razem Robuś się ślizgał.

– Chyba nie dasz rady – zasmucił się Złotek. Ale Robuś nie poddał się. Wytarł oczy z błota i powiedział: – Spróbujmy inaczej! Razem. Ty pchaj z lewej, ja z prawej. I udało się! Złotek wyskoczył z błota, a Robuś miał brudne kółka i plamę na czole.

Wieczorem w warsztacie pan Skrętek, stary robot, pogłaskał Robusia po śrubce. – Nic nie szkodzi, że nie jesteś idealnie czysty – powiedział. – Ważne, że pomogłeś. Robuś poczuł ciepło w swoim blaszanym serduszku. I zrozumiał, że bycie dobrym przyjacielem jest lepsze niż bycie najlepszym robotem.

Od tamtej pory Robuś nie martwił się już tak o plamy i rysy. Bawił się z Złotkiem, a nawet zapisał na zawody w programowaniu, gdzie liczyła się pomysłowość, nie idealność. Każdy błąd traktował jako lekcję.

Kiedy gwiazdy zaświeciły nad Robotowem, Robuś wsunął się do swojej stacji ładującej. Błoto na kółkach dawno wyschło, a on czuł spokój. Zamrugał niebieskimi oczami i wyszeptał: – Dobranoc, przyjaciele. Jutro znów będę próbował, ile sił.