Robot Lolek i Gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoiku mieszkał sobie robot Lolek. Był malutki, srebrzysty i miał okrągłe, świecące oczka. Lolek bardzo lubił porządek – każdego wieczoru układał swoje klocki, książeczki i misie. Ale najbardziej kochał swoją błyszczącą gwiazdkę, którą dostał od taty.

Pewnego wieczoru Lolek usiadł przy oknie i patrzył na prawdziwe gwiazdy na niebie. – Jakie one piękne – szepnął. – A moja gwiazdka jest tylko mała. Może powinienem znaleźć większą, jeszcze bardziej błyszczącą?

Postanowił więc wyruszyć na poszukiwanie. Wstał, założył swoją czerwoną czapeczkę i wyszedł do ogrodu. Pod krzaczkiem malin znalazł srebrny kamyk. – O, jaki ładny! – ucieszył się Lolek. Schował go do kieszonki.

Potem podszedł do starej jabłoni. Pod drzewem leżał złoty listek. – Też jest piękny! – zawołał robot. Wziął listek i pobiegł dalej. Nagle zobaczył coś, co zalśniło w świetle księżyca – to była kropelka rosy na trawie. – Ależ się mieni! – szepnął zachwycony.

Lolek zebrał już pełne kieszenie: kamyk, listek i kroplę rosy. Wrócił do pokoiku i położył wszystkie skarby obok swojej gwiazdki. Ale im dłużej na nie patrzył, tym bardziej tęsknił za czymś ciepłym i znajomym. – Dlaczego nie czuję się szczęśliwy? – zapytał sam siebie.

Wtedy do pokoiku weszła mama. – Lolku, co robisz? – zapytała z uśmiechem. – Szukałem większych skarbów – odpowiedział robot. – Ale żaden nie jest taki jak moja gwiazdka. Mama przytuliła go mocno. – Wiesz, największym skarbem jest to, że jesteśmy razem. Twoja gwiazdka jest wyjątkowa, bo dostałeś ją z miłością.

Lolek spojrzał na swoją gwiazdkę, potem na mamę i uśmiechnął się szeroko. – Masz rację – powiedział. – Nic nie jest piękniejsze od bycia z tobą. Odłożył kamyk, listek i kroplę rosy na półkę, a gwiazdkę położył obok poduszki.

Po chwili Lolek ziewnął. Mama otuliła go kocykiem, pogłaskała po główce i zaśpiewała cichą kołysankę. Gwiazdka świeciła delikatnie, a za oknem migotały prawdziwe gwiazdy. – Dobranoc, mamo – wyszeptał Lolek i zamknął oczka. W pokoju zapanowała cisza, a mały robot zasnął spokojnie, wiedząc, że największy skarb ma tuż obok siebie.