Robot Tupi i tańczące gwiazdy

— Bajka do czytania —

W warsztacie na końcu tęczy mieszkał mały robot o imieniu Tupi. Miał okrągłe, błyszczące oczy i śrubki zamiast guzików. Każdej nocy siadał przy oknie i patrzył w niebo pełne migoczących gwiazd.

Pewnej nocy jedna z gwiazd spadła tuż obok jego warsztatu. Była smutna i przygaszona, bo zgubiła swój blask. Tupi zapytał: „Dlaczego płaczesz, gwiazdeczko?”. Gwiazda odpowiedziała: „Nie umiem już świecić, nikt mnie nie potrzebuje”.

Tupi nie chciał, żeby gwiazda była smutna. Pomógł jej wejść na dach, a potem delikatnie wyczyścił jej promienie miękką szmatką. Posmarował je kroplą olejku, który sprawił, że gwiazda znów zaczęła iskrzyć. „Dziękuję!” – zaświeciła radośnie.

Wkrótce inne gwiazdy zobaczyły, jak pięknie świeci ich przyjaciółka. Przyleciały do Tupiego i prosiły: „Pomóż też nam!”. Tupi był zachwycony, ale nie mógł zrobić wszystkiego sam. Potrzebował pomocy.

Zawołał Wiaterek, który szeptał w liściach, i Księżyc, który kołysał chmury. Razem stworzyli wielką drabinę z promieni słońca. Każdą gwiazdę myli w rosie i ustawiali na niebie. Wspólna praca szła szybko i wesoło.

Gdy wszystkie gwiazdy znów błyszczały, zaczęły tańczyć wesoły taniec. Tupi tańczył razem z nimi, a jego śrubki radośnie brzęczały. Wiaterek grał melodyjkę, a Księżyc uśmiechał się szeroko.

Ta noc była najpiękniejsza ze wszystkich. Tupi zrozumiał, że pomaganie innym przynosi mnóstwo radości. Wystarczy tylko poprosić o pomoc, gdy jej potrzebujemy.

Zmęczony, ale szczęśliwy, wrócił do swojego warsztatu. Położył się na miękkiej poduszce, a gwiazdy mrugały do niego przez okno. Zamykając oczy, szepnął: „Dobranoc, przyjaciele”. I zasnął spokojnie, otulony migotaniem gwiazd.