Robcio i maszyna marzeń

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie zamiast ptaków latały małe śrubokręty, a zamiast kwiatów rosły trybiki, mieszkał mały robot o imieniu Robcio.

Robcio miał okrągłą głowę z jednym dużym okiem i dwa cienkie ramiona. Bardzo chciał zbudować coś wielkiego, jak jego przyjaciele – na przykład most z klocków albo wieżę z nakrętek. Ale za każdym razem, gdy próbował, coś szło nie tak.

Pewnego dnia Robcio postanowił zbudować największą maszynę w całym miasteczku. Ułożył mnóstwo kół zębatych i sprężyn, ale kiedy chciał je połączyć, jego ramiona się pomyliły i wszystko się rozsypało. Robcio usiadł smutny na kupce trybików.

Wtedy podeszła do niego robotka Zosia. Miała niebieskie światełko na czole. 'Dlaczego jesteś smutny?' zapytała. 'Bo nic mi nie wychodzi' – odpowiedział Robcio. Zosia uśmiechnęła się: 'Widziałam, jak próbowałeś. Może potrzebujesz pomocy?'

Dołączył do nich robot Bolek, który miał długie nogi i potrafił szybko biegać. 'Ja przyniosę więcej kół!' – zawołał. A mała robotka Kasia, która lubiła porządek, powiedziała: 'Ja poukładam wszystko w równych rzędach.'

Robcio poczuł, że nie jest sam. Razem zaczęli pracować. Zosia pokazała, jak łączyć trybiki, Bolek przynosił części, a Kasia pilnowała, żeby wszystko było na swoim miejscu. Robcio uśmiechnął się – jego maszyna zaczęła rosnąć.

Po kilku godzinach przed nimi stała wspaniała maszyna. Miała kolorowe światła i kręcące się koła. Robcio nacisnął przycisk i maszyna zaczęła grać piękną melodię. Wszyscy roboty tańczyły i śpiewały.

Gdy zapadł wieczór, na niebie pojawiły się gwiazdy. Robcio spojrzał na swoich przyjaciół i powiedział: 'Dziękuję wam. Bez was nie dałbym rady.' Zosia, Bolek i Kasia uścisnęli go.

Robcio poszedł do swojego domku z blaszanej puszki. Położył się na łóżku z miękkiej pianki, a przez okno widział migoczące gwiazdy. Zamknął swoje oko i pomyślał: 'Jutro znów coś zbudujemy. Ale teraz czas na sen.' I zasnął spokojnie, a nad miasteczkiem świeciły gwiazdy.