Mały robot i iskierka przyjaźni

— Bajka do czytania —

W warsztacie Pana Zygmunta, wśród kół zębatych i srebrnych śrubek, mieszkał mały robot o imieniu Błysk.

Błysk był najmniejszym ze wszystkich robotów w warsztacie. Miał lśniącą obudowę i świecące na niebiesko oczka, ale najbardziej na świecie pragnął mieć przyjaciela. Każdego dnia patrzył, jak inne roboty – ciężkie, zgrzytające i wielkie – pomagają Panu Zygmuntowi w pracy.

„Jestem za mały, by podnosić ciężkie skrzynie” – mówił ze smutkiem Błysk do swojej ulubionej iskierki, która tańczyła w kącie. „Nikt nie chce się ze mną bawić, bo nie umiem hałasować jak duże roboty.”

Pewnego dnia do warsztatu przyszedł mały chłopiec o imieniu Jasiek. Miał w ręku popsutą zabawkę – drewnianą kolejkę bez kółka. „Proszę pana, czy ktoś naprawi moją kolejkę?” – zapytał cichutko.

Pan Zygmunt spojrzał na swoje wielkie roboty. One nie mogły pomóc, bo ich dłonie były zbyt grube. Wtedy Błysk podskoczył na swoich małych nóżkach. „Ja mogę spróbować!” – zawołał.

Jego małe paluszki idealnie pasowały do małego kółka. Błysk pracował cierpliwie, a iskierka w kącie świeciła mu radośnie. Po chwili kolejka znów działała, a Jasiek uścisnął dłoń Błyska. „Jesteś moim przyjacielem!” – powiedział chłopiec.

Od tego dnia Błysk wiedział, że nie trzeba być wielkim, by być ważnym. Wystarczy mieć dobre serce i chcieć pomagać. A iskierka w kącie tańczyła jeszcze jaśniej, bo mały robot znalazł przyjaciela.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad warsztatem, Błysk położył się spać obok swojej iskierki. Czuł się taki szczęśliwy, że nawet nie musiał wydawać żadnych dźwięków – po prostu cieszył się w środku.