Roboś i iskierka przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, srebrnym domku na skraju Łąki Błyszczących Kamyków mieszkał Roboś – mały robot z wielkimi, świecącymi oczami.

Roboś miał mnóstwo przycisków i dźwigni. Mógł zaświecić jak latarka, zagrać melodię i przetańczyć cały pokój. Ale najbardziej na świecie lubił patrzeć w niebo i liczyć gwiazdy. Często wzdychał: „Czy jest tam ktoś, kto chce ze mną tańczyć?”.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc był okrągły jak talerz, Roboś usłyszał cichutki płacz. To mały, zielony stworek – Iskierka – zgubił się i nie mógł znaleźć drogi do domu. Roboś zapytał: „Czego potrzebujesz?”. Iskierka odparła drżącym głosikiem: „Zgubiłam swój blask… i nie wiem, jak wrócić”.

Roboś pomyślał chwilę. Przypomniał sobie, że ma w swojej klatce piersiowej małe lusterko, które odbija światło. „Mogę ci pożyczyć mój blask!” – powiedział i włączył swoją lampkę. Iskierka uśmiechnęła się – jej zielona poświata wróciła. Razem szli przez łąkę, oświetlając drogę.

Po drodze spotkali chmurę, która smutno płakała, bo zgubiła swój deszcz. Roboś miał wewnątrz mały zbiornik z wodą – podzielił się kroplami. Chmura zatańczyła z radości. Iskierka patrzyła na Robosia z podziwem. „Jesteś najwspanialszym robotem!” – szepnęła.

W końcu dotarli do domku Iskierki – małej, fosforyzującej muszelki. Iskierka podziękowała: „Oddałeś mi swój blask i wodę. Jak mogę ci się odwdzięczyć?”. Roboś odpowiedział: „Już mi się odwdzięczyłaś – pokazałaś mi, jak dobrze jest pomagać. To lepsze niż wszystkie moje przyciski”.

Tej nocy Roboś wrócił na swoją łąkę. Usiadł na kamyku i spojrzał w gwiazdy. Wydawało mu się, że jedna gwiazda mruga do niego specjalnie – to Iskierka machała mu z daleka. Roboś poczuł ciepło w swoim metalowym serduszku.

Zamknął oczy i zasnął spokojnie, śniąc o tańcu z Iskierką pod deszczem gwiazd. Na niebie zapaliły się miliardy iskier – każda przypominała mu, że dzielenie się blaskiem sprawia, że jest jaśniej na świecie.